Το παρόν λεύκωμα εξετάζει την πολιτική γελοιογραφία του αντιβενιζελικού Τύπου κατά την κρίσιμη περίοδο 1924–1928, εστιάζοντας στο έργο του γελοιογράφου Νίκου Καστανάκη. Μέσα από συστηματική ανάλυση και παρουσίαση πρωτοσέλιδων γελοιογραφιών από εφημερίδες όπως η Καθημερινή, η Ελληνική και το ΣΚΡΙΠ, το βιβλίο φωτίζει έναν συχνά παραγνωρισμένο κόσμο πολιτικής σάτιρας, όπου η εικόνα λειτουργεί ως φορέας ιδεολογίας, πολιτικής αντιπαράθεσης και συλλογικών συναισθημάτων. Η μελέτη τοποθετεί τις γελοιογραφίες στο ιστορικό τους πλαίσιο, εξετάζοντας τη διαδρομή του αντιβενιζελικού Τύπου από τον Εθνικό Διχασμό έως τον Μεσοπόλεμο, τη σταδιακή του περιθωριοποίηση, αλλά και τις στιγμές πρόσκαιρης ανάκαμψης. Οι γελοιογραφίες του Καστανάκη αναλύονται όχι ως ουδέτερα καλλιτεχνικά έργα, αλλά ως πολιτικά τεκμήρια που αποτυπώνουν φόβους, πικρίες, μνησικακίες και ιδεολογικές εμμονές ενός ηττημένου – αλλά κοινωνικά ενεργού – πολιτικού χώρου. Η εργασία αναδεικνύει την πολιτική γελοιογραφία ως πολύτιμη ιστορική πηγή, ικανή να συμπληρώσει και να εμπλουτίσει την παραδοσιακή αρχειακή έρευνα, προσφέροντας μια κοινωνιολογική και πολιτισμική ανάγνωση του ελληνικού Μεσοπολέμου. Χωρίς να υιοθετεί τις θέσεις που εκφράζονται στις γελοιογραφίες, το βιβλίο διεκδικεί χώρο για τη «φωνή των ηττημένων», συμβάλλοντας στη βαθύτερη κατανόηση του πολιτικού και ιδεολογικού τοπίου της εποχής.