Δύο Χριστίνες, μια ζωή που δεν συνέβη ποτέ και το αναπάντητο ερώτημα: Τι μένει τελικά, όταν τελειώσει η πρώτη αγάπη;
Ο Νίκος μεγάλωσε στα Ιωάννινα των ’90s. Εφηβεία σημαίνει μπάσκετ, κασέτες Nirvana και ένας έρωτας που τον καταδιώκει σαν επίμονη βροχή – ένα κορίτσι στο διπλανό σπίτι, η Χριστίνα, μια ανάμνηση με άρωμα βανίλια και γρασίδι.
Ο χρόνος κυλά χωρίς θόρυβο κι εκείνος βρίσκεται ξαφνικά στην Αθήνα. Φοιτητής σε μια πόλη ξένη, ανάμεσα σε κρίσεις μοναξιάς, αναπάντητες ερωτήσεις και μια άλλη Χριστίνα –πιο ζωντανή, με δικό της ρυθμό–, που τον παρασύρει σε μια ιστορία αλλιώτικη και τον φέρνει μπροστά στο ερώτημα: τελικά, ενηλικίωση είναι η αποδοχή ή η παραίτηση;
Ένα μυθιστόρημα με το γλυκόπικρο χιούμορ που αφήνει η ζωή, όταν δεν εξελίσσεται όπως τη φαντάστηκες. Για όσα κουβαλάμε χωρίς να το ξέρουμε και για τα πρόσωπα που δεν ξεχάσαμε ποτέ.
Και για εκείνη την ερώτηση που κανείς δεν μας κάνει φωναχτά:
Αν ήξερες πού θα καταλήξεις, θα ξεκινούσες πάλι;

Το παρελθόν δεν φεύγει∙ Απλώς σε περιμένει να το κοιτάξεις μια μέρα ήσυχα – και να μην πεις τίποτα.