Οι διωκόμενοι Χριστιανοί, με τις ίδιες τις πράξεις τους και τη συνολική τους μαρτυρία, δεν αναγνώριζαν στο πρόσωπο του αυτοκράτορα ούτε τον «Θεό» αλλά ούτε και τον «Κύριό» τους.
Το μαρτύριο είναι η πιο ανατρεπτική μορφή αντίστασης στην κρατική βία: «Όποιος έχει αυτιά ας ακούσει. Όποιος αιχμαλωτίζει, θα αιχμαλωτιστεί· όποιος σκοτώνει με μαχαίρι, θα πεθάνει από μαχαίρι» (Απ 13:9-10). Αυτό προϋποθέτει μια ασκητική της αντοχής, της υπομονής και της πίστης των αγίων, τα σώματα των μαρτύρων ενάντια στην εξουσιαστική μανία του εξαγριωμένου δράκου. Μια φαινομενικά άδικη μάχη μεταξύ των διωκόμενων σωμάτων και των τεχνολογικών τεχνασμάτων του κράτους.
Στα έσχατα θα συναντηθούμε όλοι αληθινά, όταν πρώτα θα έχουμε καταλήξει ότι δε θα μας σώσει κανένας βασιλιάς (Ωσ 13:9-11). Αρνούμενοι την ευημερία της αυτοκρατορίας που το μόνο που μας εξασφαλίζει είναι χρέη και μια ζωή πίστωσης, δε θα στηρίξουμε τις ελπίδες μας σε κανέναν άρχοντα και σε κανένα κρατικό δεκανίκι, γιατί η ελπίδα μας έρχεται μέσα στις νεφέλες (Απ 14:14-17) και είναι λίγο πριν από το ξημέρωμα όπου κάθε επίγεια βασιλεία θα έχει αφανιστεί (Ωσ 10:15).