Ο σημερινός άνθρωπος, παρά τη σημαντική κοινωνική και την τεράστια τεχνοεπιστημονική του ανάπτυξη, έχει περιέλθει σε μία δυστοπική κατάσταση πνευματικής, ιδεολογικής και αξιακής σύγχυσης, αλλά και βιωματικής αμφισημίας και αντιφατικότητας των ίδιων του των επιτευγμάτων. Στο βιβλίο αυτό – αποτίοντας συγχρόνως φόρο τιμής σε όλους τους ανθρώπους που μόχθησαν διαχρονικά για την ανάπτυξη της γνώσης και την ουσιαστική ευημερία της ανθρωπότητας – ο συγγραφέας επιχειρεί, με αντικειμενικότητα και αίσθημα ευθύνης, να διερευνήσει τη σύγχρονη, πλανητικά δυστοπική αυτή κατάσταση. Πρόθεσή του είναι να ανιχνεύσει και να αναδείξει, έστω και κατ’ ελάχιστον, κάποιους παθογόνους παράγοντες, που αν συνεχίσουν να υφίστανται θα μας οδηγήσουν, αντί στον ποθούμενο δρόμο της ουσιαστικής μας ευημερίας, στην τελική μας αυτοκαταστροφή. Εστιάζοντας στον ευρωπαϊκό πολιτισμό – που επί αιώνες επηρέασε καθοριστικά, και μέσω της εξουσιαστικής αποικιοκρατίας του, την παγκόσμια ιστορία – αλλά και γενικότερα στο δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό, όπως αυτός ιστορικά επέδρασε και συνεχίζει ασθενέστερα πλέον να επηρεάζει διεθνώς, εντοπίζει και φωτίζει κάποιες από τις πάμπολλες γενεσιουργές αιτίες αυτής της σύγχρονης πλανητικής μας δυστοπίας. Στο πλαίσιο αυτό εξαίρει τον ιστορικά, γνωσιολογικά, επιστημολογικά και ιδιαιτέρως αρετολογικά εδραιωμένο λόγο της ελληνικής, κλασικής κυρίως αρχαιότητας, που φιλοσοφικά εκβάλλει σε μία, όπως υποστηρίζεται, αρετολογική και ουσιοκρατική γνωσιολογία. Προτείνει ως λύση την συμπόρευση γνώσης και ηθικής, καθώς για κάθε κακοτεχνία και καταστροφή δεν ευθύνονται η επιστήμη και η τεχνολογία, αυτές καθαυτές, αλλά η έκλειψη των ανθρώπινων ηθικών και διανοητικών αρετών.