[…] Πρόσεχε, μη σε τυλίγουν τα σκοτάδια της νύχτας...
Πιάσε τον ήλιο μες τα χέρια σου... Αν έχεις
τη δύναμη να τον κοιτάξεις κατάματα, δίχως να τυφλωθείς,
θα δεις μέσα από τη λάμψη του, ν’ αναδύονται ανάργυρες
κρυφές μου αλήθειες, που θα τις βρίσκεις μπροστά
στη ζωή, ν’ αγεροδέρνονται, τυλιγμένες με το χρυσό ένδυμα
της πιο όμορφης αναζήτησης...
Έτσι θα μπορείς να δίνεις σάρκα και οστά στο δημιούργημά σου,
ποτίζοντας ανθρώπινες ψυχές, νέκταρ και αμβροσία,
είναι η πιότερη ανάγκη που έχει σήμερα ο άνθρωπος.
Στάσου ακμαίος μαχητής, πάνω στα δίκαια αυτού του τόπου,
μακριά από αυτούς που σπέρνουνε συνθήματα το μίσος,
είσαι νέος στοχαστής, και πρέπει σβήνοντας τα σημάδια
του κακού πάθους, να γίνεσαι και ιερέας της υπομονής,
για να μπορείς πάνω στη δική σου συνείδηση, ν’ αντέχεις
το βάρος των σφαλμάτων των άλλων.
Τότε πια μη φοβάσαι, προχώρα, ως ορίζουν πλέον
οι τύχες σου, η κρίση ανήκει σε σένα, όπως και η ευθύνη
ανήκει σε σένα.
«Είναι το όνειρο, που δε θα σου το εξηγούσα,
αν δεν ένιωθα, ότι το ένιωσες», μου έλεγε η μάνα μου...