Στο σύντομο, αλλά καταλυτικό διάστημα της ελληνικής διοίκησης στη Μικρά Ασία, η αρχαιολογία επιστρατεύεται ως εργαλείο πολιτικής, διεκδίκησης και συμβολικής κατοχής. Το βιβλίο αυτό διερευνά τις δράσεις των Ελλήνων αρχαιολόγων στη Μικρά Ασία κατά την περίοδο 1919-1922, φωτίζοντας τις λιγότερο γνωστές πτυχές ενός πολέμου που εκτυλίχθηκε και σε ανασκαφικά πεδία, μουσεία και μνημεία.
Μέσα από αρχειακή και βιβλιογραφική έρευνα, εθνογραφικές καταγραφές και επιτόπια μελέτη σε περιοχές της σύγχρονης Τουρκίας, ο συγγραφέας ξεδιπλώνει το παλίμψηστο της «αρχαιολογίας εν καιρώ πολέμου» και αναδεικνύει τον ρόλο της πολιτιστικής κληρονομιάς στη συγκρότηση εθνικών ταυτοτήτων στη νοτιοανατολική Ευρώπη του 20ού αιώνα.
Πρόκειται για ένα βιβλίο για το παρελθόν αλλά και για τη μνήμη του. Για τα μνημεία που έγιναν φορείς ιδεολογίας αλλά και για τις σιωπές που άφησαν πίσω τους.