Βγήκαν στη δημοσιά και πήραν την ανηφόρα. Ο νους του δούλευε πυρετωδώς να βρει έναν τρόπο να ξεφύγει, όμως το άγημα των Ομοίων τον περικύκλωνε. Όπως ανέβαιναν τις τραχειές πλαγιές του Ταΰγετου άρχισε να παρατηρεί ότι κατά μήκος της διαδρομής είχαν σταθμεύσει ψιλούς με τόξα και ακόντια στο χέρι. Κάποια στιγμή παραπάτησε. Το άγημα σταμάτησε και όλοι έστρεψαν τα δόρατα εναντίον του. Με την άκρη του ματιού είδε τους ψιλούς πιο πέρα να σηκώνουν τα τόξα τους. Τόσο πολύ τον φοβούνταν λοιπόν… Ίσιωσε την πλάτη και προχώρησε αγέρωχα προς τον Καιάδα. Σιγά – σιγά στην απότομη πλαγιά οι βράχοι άρχισαν να χωρίζουν και σχηματίστηκε ένα χάσμα. Ο νους του του έλεγε ότι όλα είχαν τελειώσει, δεν υπήρχε διέξοδος. Η καρδιά του, παρόλ’ αυτά, έλπιζε ακόμα. Θυμήθηκε που κάποτε είχε πει πως όσο αυτή θα χτυπούσε θα πολεμούσε. Κι αν ήταν να πεθάνει θα το έκανε με το κεφάλι ψηλά, σαν Μεσσάνιος. Μια ριπή κρύου αέρα τον έβγαλε από τις σκέψεις του. Μπροστά του έχασκε ο Καιάδας με το στόμα ανοιχτό, σαν τις πύλες του Άδη. Η ψύχρα που αναδυόταν μέσα στο κατακαλόκαιρο μαρτυρούσε το απύθμενο βάθος του. Πόσοι δικοί μου να κείτονται εκεί μέσα, αναρωτήθηκε. Τι σιωπηλός αυτός ο τάφος… Οι Σπαρτιάτες δεν τον άφησαν να σκεφτεί περισσότερο. Με το ίδιο βήμα που είχαν ανηφορίσει τον έσπρωχναν τώρα προς το χάσμα. Δεν του έδωσαν μια στιγμή να σταθεί, να πει κάτι ίσως. Θα τον σκότωναν όπως σκοτώνεις ένα κουτάβι που δεν το θέλεις, σιωπηλά. Ξαφνικά το ένστικτο της αυτοσυντήρησης νίκησε την υπερηφάνειά του. Ο τρόμος της καρδιάς τού πλημμύρισε το μυαλό. Προσπάθησε να τραβηχτεί πίσω αλλά ένα πλήθος κορμιά τον έσπρωχνε προς τον γκρεμό. Τα γυμνά του πόδια γλίστρησαν στην ψιλή σκόνη. Για μια στιγμή όλα έμειναν ακίνητα. Βρισκόταν στο κατώφλι του Άδη. Μπορούσε να μυρίσει το χώμα και την υγρασία. Όπως τον έσπρωξαν για τελευταία φορά, έβαλε δύναμη στα πόδια και πήδηξε στο κενό. Δεν θα τους έδινε την ικανοποίηση να ουρλιάξει.