Η νεότερη ιστορία της εργατικής τάξης απέκρυψε την
ιστορία του ατλαντικού προλεταριάτου από τον
δέκατο έβδομο ως και τον πρώιμο δέκατο ένατο
αιώνα, δίνοντας έμφαση στον λευκό, αρσενικό,
ειδικευμένο, έμμισθο κι εθνικιστή κάτοχο
περιουσίας, είτε αυτός ήταν τεχνίτης είτε
βιομηχανικός εργάτης. Δεν ήταν όμως κανένα τέρας
αυτό το προλεταριάτο, ούτε ήταν καμιά ενοποιημένη
πολιτισμική τάξη, και σίγουρα δεν ήταν ράτσα… Ήταν
φτωχό, δεν είχε ούτε περιουσία, ούτε χρήματα, ούτε
οποιασδήποτε λογής υλικό πλούτο… Ήταν κινητικό,
από τη μια άκρη του Ατλαντικού πήγαινε στην άλλη,
ενώ συνάμα ήταν η κινητήρια δύναμη των
βιομηχανιών της παγκόσμιας μετακίνησης… Το πετσί
του ήταν παραμορφωμένο, γεμάτο κάλους από τη
δέσμια εργασία, τη σκλαβιά στις γαλέρες και στις
φυτείες... Ήταν θηλυκό όσο κι αρσενικό, όλων των
ηλικιών... Ήταν παρδαλό, τόσο με την έννοια ότι
φορούσε
κουρέλια όσο κι ότι είχε πολυεθνοτική όψη. Σαν τον Κάλιμπαν, καταγόταν από Ευρώπη,
Αφρική κι Αμερική μαζί… Τέλος, το προλεταριάτο είχε αυτενέργεια και δημιουργικότητα.
Ήταν, κι ως σήμερα παραμένει, ζωηρό, σε διαρκή κίνηση.
Στη Λερναία Ύδρα ο Πήτερ Λάινμπο και ο Μάρκους Ρέντικερ μας δίνουν μια συναρπαστική
και πρωτότυπη περιγραφή της αιματοβαμμένης εποχής των περιφράξεων, του εμπορικού
καπιταλισμού, του δουλεμπορίου και της αποικιοκρατικής επέκτασης, όταν εκατομμύρια
άντρες, γυναίκες και παιδιά υποδουλώθηκαν και πουλήθηκαν σκλάβοι, εξοντώθηκαν,
διώχτηκαν από τη γη τους κι αναγκάστηκαν να γίνουν «νεροκουβαλητές και ξυλοκόποι»,
αθώα κι αδικαίωτα θύματα της τρομακτικής διαδικασίας που εξαπέλυσαν οι ανώτερες
τάξεις της δυτικής Ευρώπης και των αποικιών. Παράλληλα, οι συγγραφείς αναδεικνύουν το
κύμα αμφισβήτησης που αναπτύχθηκε την ίδια περίοδο και στις δυο όχθες του Ατλαντικού
δείχνοντας ότι η εξέλιξη αυτής της διαδικασίας δεν ήταν καθόλου δεδομένη. Και το κάνουν
αυτό δίνοντας τον λόγο στα δρώντα υποκείμενα αυτού του κύματος: Τους Άγγλους
ισοπεδωτές, τους Φωνακλάδες και τους Σκαφτιάδες, που υποστήριξαν σθεναρά την
πολιτική ισότητα, την ελευθερία για όλο τον κόσμο, την κοινοκτημοσύνη και την κατάργηση
της δουλείας. και το «παρδαλό πλήθος» ναυτών, υπηρετριών, πειρατών, σκλάβων και
φυγάδων, που δημιούργησε ελεύθερες κοινότητες στα νησιά της Καραϊβικής και στην
ηπειρωτική Αμερική, οργάνωσε πετυχημένες και αποτυχημένες εξεγέρσεις και
επαναστάσεις (μεταξύ των οποίων και την Αμερικανική), και προετοίμασε εκείνες που θα
ξεσπάσουν λίγο αργότερα στη Γαλλία και στην υπόλοιπη Ευρώπη, στην Αϊτή και στη
Λατινική Αμερική.
Το βιβλίο των Λάινμπο και Ρέντικερ μιλάει για τις σχέσεις και τις συνδέσεις του αγώνα για
τα «κοινά» ενάντια στον εντεινόμενο αυταρχισμό, την τυραννία και την οικονομική
εκμετάλλευση κατά την πρώιμη νεότερη εποχή, αλλά, όπως οι ίδιοι σημειώνουν στον
πρόλογο, πρόκειται για μια ιστορία που στην πραγματικότητα «δεν έχει ακόμα τελειώσει».