Στεκόμαστε όρθιοι ανάμεσα στα ερείπια. Φέρουμε πάνω στο πρόσωπό μας τα τραύματα, την οδύνη και την ερήμωση της εποχής. Κι ωστόσο, έχουμε στρέψει την πλάτη μας στην καταστροφή. Όχι γιατί εθελοτυφλούμε απέναντι της. Αλλά γιατί ελπίζουμε σε κάτι πιο πέρα από αυτήν: στο ξέφωτο της Ιστορίας, που θα αναφανεί όταν όλα τα καταστροφολογικά σενάρια αυτού του κόσμου θα έχουν πια εκπληρωθεί· στη ζωή ενός αιώνα πέρα από κάθε μέλλον, που θα έρθει για να καταστρέψει την ίδια την καταστροφή.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο τίτλος του παρόντος βιβλίου δεν θα πρέπει να εκληφθεί με την κινηματογραφική έννοια του όρου “happy end” («ουφ, η καταστροφή αποφεύχθηκε, τι καλά!»), αλλά με την έννοια ότι βλέπουμε το τέλος της καταστροφής μέσα στην υπερεκπλήρωσή της, την ίδια στιγμή που παραπαίουμε και υποφέρουμε μέσα στη δίνη της.