Όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το βιβλίο, η αρχική του μορφή δεν ήταν μεγαλύτερη από μια σελίδα η οποία αποτέλεσε ένα χρονογράφημα στην εφημερίδα Χανιώτικα Νέα. Μια επιμονή αγαθή από τη Γιούλη, μια μικρούλα με μεγάλη ψυχή, έπαιξε τότε τον ρόλο τής Μούσας και με παρακίνησε να συνεχίσω να γράφω. Έτσι έφτασε να έχει αυτή την έκταση του βιβλίου που κρατάτε σήμερα στα χέρια σας.
Χρησιμοποιώ τη λέξη βιβλίο, διότι παλεύω μέσα μου να μην πω ότι είναι μυθιστόρημα, από σεβασμό στους ήρωές του που είναι αληθινοί! Τους συνάντησα έναν έναν μέσα σε μια φτωχή παμπάλαια καλύβα στην άκρη ενός χωραφιού, έξω από την Αθήνα, μέσα στα κιτάπια αναμνήσεων και φωτογραφιών, που βρίσκονταν στοιβαγμένα σε ένα ξεχασμένο χαρτόκουτο από παπούτσια. Τους γνώρισα και μίλησα ένα ολάκερο απόγευμα Κυριακής μαζί τους, καθισμένος σε μια σκονισμένη καρέκλα, βλέποντας τις φωτογραφίες τους και διαβάζοντας τα γράμματά τους.
Από εκείνη την ημέρα δεν μπόρεσα να τους προσπεράσω. Μπορεί η καλύβα να γκρεμιζόταν τις επόμενες ημέρες, και το ήξερα, αλλά εγώ είχα αποφασίσει να μην χαθεί η ιστορία των ηρώων της καλύβας. Μπλέχτηκα μαζί τους και γι αυτό υπάρχουν αποτυπώματα και της δικής μου ψυχής, που ταιριάζουν με τις προσδοκίες, τα λάθη, τις επιθυμίες, τα όνειρα και τις αναζητήσεις των ηρώων.

Μια «νύχτα αξημέρωτη» ήταν η ζωή του κάθε ήρωα σε τούτο το ομώνυμο μυθιστόρημα. Κάθε ήρωας… και μια ιστορία. Μια ιστορία που ξετυλίγεται γύρω από αυτόν, τα πρόσωπα της οικογένειάς του, τους φίλους του και τους συγχωριανούς του. Κάθε ιστορία μοιάζει να έχει την αυτοτέλειά της. Όλες όμως, άλλες λιγότερο κι άλλες περισσότερο, κινούνται γύρω από το κεντρικό ήρωα, το Μιλτιάδη. Τον συναντάμε στην Αθήνα όπου έχει κατέβει από το χωριό του για σπουδές. Φτωχός κι απένταρος μα άξιος και δουλευτάρης.
Αγωνίστηκε σκληρά να κατακτήσει τα όνειρά του και παράλληλα να ακολουθήσει και τον δρόμο της καρδιάς του.