Η συλλογή αποτελείται από δεκαπέντε ποιήματα που εξερευνούν τη σχέση του ατόμου με έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από την κοινωνική αδικία, την πολιτική υποκρισία και τις ανεξίτηλες πληγές του πολέμου.

Μέσα από στίχους που αντλούν τη θεματολογία τους από το ιστορικό τραύμα της Κύπρου, την ειρωνεία μιας ‘‘αληθινής γιορτής’’ των προνομιούχων και την αλληγορική απεικόνιση της ζωής ως τσίρκο, η συλλογή επιχειρεί να φωτίσει τις υπαρκτές ρωγμές, τόσο τις προσωπικές όσο και τις συλλογικές.

Παρά τον συχνά απαισιόδοξο τόνο, το έργο διατρέχεται από μια σταθερή πίστη στην ανάγκη για αντίσταση και στη διεκδίκηση της ελπίδας.