Eνα μήλο σφηνώνει στο στόμα μου. Η Εύα περπατά γυάλινη σε ψηλοτάκουνες γόβες κι εγώ ραγίζω. Η Αριάδνη δραπετεύει από τον στάβλο με την αγελάδα κι εγώ είμαι το κομμένο σκοινί. Η κυρία Bird αρνείται τα ξένα φτερά κι οι ώμοι μου γεμίζουν με πούπουλα. Ένα καρφί από ένα σπασμένο τακούνι τρυπά ένα κοινό όνειρο. Κι εγώ μένω εκεί, ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο, μια μικρή πάνινη κούκλα μετέωρη στο φως της Σελήνης.