Κάθε χρόνο τη μέρα αυτή κάνει το ταξίδι της στο χωριό, εκεί που τον έχασε. Φροντίζει να κλείνει θέση στο ίδιο βαγόνι, βαγόνι εννιά. Κοίτα, μαμά, ένα μωβ λουλούδι εκεί πάνω. Εγώ θα στο φέρω! Σκαρφάλωσε στο ύψωμα σαν αγριοκάτσικο, εκείνη έτρεξε πίσω του τρελαμένη. Δεν πρόλαβε. Ο γιος της έκοψε το λουλούδι, -πόσο όμορφο ήταν αλήθεια, είχε μια πλανεύτρα ομορφιά- μα πίσω του υπήρχε γκρεμός. Εγώ θα στο φέρω, μαμά! Τα μάτια της θολώνουν, τόσα χρόνια ψυχοθεραπείας και το αποτέλεσμα μηδέν. Έπρεπε να μαζευτούν χίλια κομμάτια για να ξανασυνδεθεί άνθρωπος. Κι είναι ακόμα σκορπισμένη.

46 διηγήματα.
46 κλωνιά ενός μοναχικού δέντρου.

Ήρωες και ηρωίδες που έχουν να αφηγηθούν λιτά τη δική τους ιστορία, ερχόμενοι αντιμέτωποι με το ανικανοποίητο, την απόγνωση, τη δίψα για φυγή, την υποκρισία, την κακία, την πικρία, την υπαρξιακή αγωνία, τη ματαίωση.