Στον δυτικό κόσμο επικρατεί ευρύτερα η αντίληψη ότι το σύστημα των κυρίαρχων εδαφικών κρατών και οι ρίζες της φιλελεύθερης δημοκρατίας αποτελούν μοναδικά χαρακτηριστικά του ευρωπαϊκού πολιτισμού και ότι είναι παντελώς ξένα στις μη δυτικές κοινωνίες. Η αντίληψη αυτή έχει γεννήσει σκεπτικισμό, τόσο στο ακαδημαϊκό όσο και στο ευρύτερο κοινό, αναφορικά με τη δυνατότητα προώθησης της δημοκρατίας σε παγκόσμιο επίπεδο και, ειδικότερα, με τις προοπτικές εκδημοκρατισμού της Κίνας. Το βιβλίο αυτό δείχνει πειστικά ότι η Κίνα κατά την περίοδο της Άνοιξης και του Φθινοπώρου και των Αντιμαχόμενων Βασιλείων (656‒221 π.Χ.) αποτελούσε ένα σύστημα κυρίαρχων εδαφικών κρατών παρόμοιο με την Ευρώπη στην πρώιμη νεωτερική περίοδο (1495‒1815 μ.Χ.). Ωστόσο, όπως αναδεικνύει η Βικτόρια Τιν-Μπορ Χούι, ενώ στις δύο περιοχές συντελέστηκαν παρόμοιες εσωτερικές διεργασίες, κατέληξαν σε εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα: στην Ευρώπη η πορεία οδήγησε στην ισορροπία ισχύος και στην ανάπτυξη θεσμών ελέγχου, ενώ στην Κίνα επικράτησε η λογική της συγκεντρωτικής κυριαρχίας.