Πρόκειται για έναν θεατρικό μονόλογο αφιερωμένο σε όλες τις γυναίκες που έζησαν ζωές προδιαγεγραμμένες, ζωές που δεν επέλεξαν οι ίδιες. Στο επίκεντρο του έργου βρίσκεται η Ερασμία, που από την παιδική της ηλικία μαθαίνει να υπηρετεί: πρώτα την οικογένεια της, έπειτα τον σύζυγο και τα παιδιά της, και τελικά τους πάντες, εκτός από τον ίδιο της τον εαυτό. Μέσα από μια καταιγιστική εξομολόγηση, που εκτυλίσσεται στη σκηνή ενός νοσοκομείου, δίπλα στη σιωπηλή παρουσία ενός άντρα καθηλωμένου σε κλίνη, ξεδιπλώνεται μια ολόκληρη ζωή γεμάτη ματαιώσεις, βία, σιωπή και συστηματική στέρηση του δικαιώματος στην επιλογή. Μια ζωή όπου η αγάπη, η πίστη και ακόμη και η αξιοπρέπεια μετατρέπονται σε πεδίο αόρατης, σιωπηλής, εσωτερικής σύγκρουσης και μάχης.