Από την οπτική του 21 ου αιώνα, γνωρίζοντας την Μοντέρνα αρχιτεκτονική και έχοντας εσωτερικεύσει τις αρχές του Μοντέρνου Κινήματος, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να ανασυστήσουμε νοητικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν τον κόσμο ένας αρχιτέκτονας στις αρχές του 20ού αιώνα. Η σύγχρονη αρχιτεκτονική σκέψη έχει διαμορφωθεί μέσα από έννοιες όπως η λειτουργικότητα, η αφαιρετικότητα και η τεχνολογική αυτοπεποίθηση, οι οποίες σήμερα μοιάζουν σχεδόν αυτονόητες. Ωστόσο, για τον αρχιτέκτονα των αρχών του 20 ου αιώνα, ο κόσμος δεν παρουσιαζόταν ως πεδίο ριζικής ανανέωσης, αλλά ως συνέχεια μιας μακραίωνης ιστορικής αλυσίδας. Η αρχιτεκτονική αντλούσε το νόημά της από το παρελθόν, από τα καθιερωμένα μορφολογικά λεξιλόγια και από την πίστη ότι η πρόοδος εκφράζεται μέσα από την εξέλιξη, όχι τη ρήξη.
Πριν από την καθιέρωση του μοντερνισμού, ο αρχιτέκτονας κινούνταν σε έναν κόσμο όπου η τεχνολογία, αν και παρούσα, δεν είχε ακόμη μετατραπεί σε κυρίαρχο ιδεολογικό υπόβαθρο...