Κρυμμένη πίσω από το προσωπείο μιας φαινομενικά ήσυχης ζωής, μια γυναίκα με όνομα, ψυχή και όνειρα βίωνε για χρόνια τον φόβο και την κακοποίηση, χάνοντας καθημερινά τον εαυτό της. Η Βίκυ έμαθε να κρύβει τα σημάδια, όχι μόνο εκείνα του σώματος, αλλά και της καρδιάς της. Πίστευε πως το να υπομένει και να συγχωρεί αδικαιολόγητες πράξεις είναι το σωστό.

Μέχρι που αναγνώρισε τα ίδια σημάδια στα μάτια των παιδιών της. Και μόνο τότε συνειδητοποίησε ότι το μεγαλύτερο καθήκον της είναι να τα προστατέψει. Μόνο τότε είδε ότι δίπλα της υπήρχαν άνθρωποι που μπορούσαν να τη βοηθήσουν να σπάσει τα δεσμά της. Μόνο τότε κατάλαβε ότι δεν ήταν μόνη.

Μια σκληρή αλλά τόσο αληθινή διαδρομή: από τον φόβο στην αφύπνιση, από τη σιωπή στη μαρτυρία, από την απόγνωση στην ελπίδα. Γιατί η φυγή δεν είναι πάντα πράξη δειλίας, αλλά καμιά φορά είναι η πιο μεγάλη πράξη γενναιότητας.