Ψάρια στον πάγο

Την ημέρα που πέθανε ο πατέρας σου είχανε σε έκπτωση τις σταφίδες.
Θυμάμαι βουτούσαμε τα χέρια μας μέσα στους πάγους.
Ψάχναμε ψάρια που να μην δείχνουνε τόσο νεκρά.

Και η μουσική ηχούσε αδιάφορη στους σφουγγαρισμένους διαδρόμους.
Οι σόλες των παπουτσιών σου άφηναν ίχνη.
Εγώ σου έλεγα πως η διάθεσή σου με ρίχνει.
Στον δρόμο μέχρι το σπίτι δεν ανταλλάξαμε ούτε κουβέντες, ούτε ματιές.

Έλεγα δεν μπορεί
από το βάρος το χέρι μου κόντευε να σκιστεί
καλύτερα να πηγαίναμε σε κηδεία.

Την ημέρα που πέθανε ο πατέρας σου ήθελα με το ζόρι να σε δω ν’ ανθίζεις.
Θυμάμαι σε πότιζα και το χώμα λάσπωνε σβώλους γύρω από τη ρίζα.
Και είχαμε όλα τα παράθυρα του σπιτιού ανοιχτά.

Ο αέρας έμοιαζε διαφορετικός.
Τα δέντρα
τα σύρματα
οι κουρτίνες και τα κλαδιά
καρδιές κι ελπίδες συσκευασμένες χωρίς τα κοτσάνια.