Η παρούσα μελέτη προσεγγίζει τη μουσική βιομηχανία ως ένα κατεξοχήν δυναμικό και διαρκώς μεταβαλλόμενο πεδίο, το οποίο μετασχηματίζεται και επαναπροσδιορίζεται υπό την επίδραση των τεχνολογικών εξελίξεων.
Η δομή της αναπτύσσεται σε τρία διακριτά μέρη. Το πρώτο μέρος επικεντρώνεται στις κομβικές μεταβολές που γνώρισε ο χώρος της μουσικής ως απόρροια της τεχνολογικής προόδου, μέσα από μια γενεαλογική προσέγγιση που αποσκοπεί στην ανάδειξη της διαχρονικότητας ορισμένων θεμελιωδών παραμέτρων: παρά τις αλλαγές στα μέσα και στους τρόπους διάδοσης, οι ανάγκες των δημιουργών και η σταθερή βούληση των καταναλωτών παραμένουν αμετάβλητες. Το δεύτερο μέρος, με εντονότερο ακαδημαϊκό προσανατολισμό, εξετάζει τη μουσική ως πολιτισμικό αγαθό και αναλύει τις διαδικασίες κατανάλωσής της, εστιάζοντας στον ρόλο της συλλογικής δυναμικής και στη λειτουργία της «σοφίας του πλήθους» στη διαμόρφωση του μουσικού γούστου. Το τρίτο μέρος διερευνά τις νέες δυνατότητες και προοπτικές που διαμορφώνονται για τους πολιτιστικούς οργανισμούς και τους καταναλωτές μουσικής στα σύγχρονα ψηφιακά περιβάλλοντα, όπου αναδύονται πρακτικές «κατανάλωσης τέχνης χωρίς επαφή», αξιοποιώντας τεχνολογίες όπως η τεχνητή νοημοσύνη, η εικονική πραγματικότητα και συναφείς καινοτομίες.
Η μελέτη συνιστά μια διεισδυτική χαρτογράφηση του τρόπου με τον οποίο η μουσική παράγεται, διακινείται, προβάλλεται και –τελικά– βιώνεται, σε μια εποχή διαρκών τεχνολογικών και πολιτισμικών μετασχηματισμών, όπως αυτή τεκμηριώνεται μέσα από την ελληνική και διεθνή βιβλιογραφία, ερευνητικά δεδομένα, μεταξύ των οποίων και έρευνες του Παντείου Πανεπιστημίου (2012-2013), καθώς και τη συμβολή κορυφαίων θεωρητικών του πεδίου.
Eν κατακλείδι, όπως σημειώνει στον πρόλογό του στη μελέτη, ο Vassilikos (Raining Pleasure),
«Ίσως η µεγαλύτερη αξία της παρούσας έκδοσης είναι ότι γεφυρώνει δύο κόσµους: τον κόσµο των αριθµών, των δεδοµένων και των θεωριών, και τον κόσµο των συναισθηµάτων, των ιστοριών, των µικρών προσωπικών ανακαλύψεων που χτίζουν τη σχέση µας µε τη µουσική. Σε µια εποχή όπου η µουσική ακούγεται περισσότερο από ποτέ, αλλά κινδυνεύει να γίνει “θόρυβος” ανάµεσα σε άπειρες επιλογές, ένα τέτοιο έργο µάς υπενθυµίζει ότι πίσω από κάθε play υπάρχει ένας άνθρωπος που επιλέγει και πίσω από κάθε τραγούδι ένας άνθρωπος που εκτίθεται».