Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τι ήταν αυτό που με παρακίνησε να γράψω αυτές τις παιδικές ιστορίες. Σκοπός μου ήταν μέσα από αυτές να στείλω το ταπεινό μου μήνυμα πρώτα στα παιδιά, να ακούν προσεκτικά τις συμβουλές των γονιών τους και να τις εφαρμόζουν, γιατί εκείνοι —λόγω πείρας— ξέρουν σε τι κινδύνους μπορούν να μπλέξουν και πόσα κακά μπορούν να πάθουν. Δεύτερον στους γονείς, ώστε να είναι πάντα υπομονετικοί με τα παιδιά τους και να τους δίνουν αγάπη και μόνο αγάπη! Ποτέ τιμωρίες ή φωνές ή ξύλο! Αγάπη και μόνο, γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο θα γίνονται όλο και καλύτεροι άνθρωποι.
Όταν ήμουνα μικρή, ήμουν πολύ ζωηρό παιδάκι. Έκανα πολλές σκανταλιές, με αποτέλεσμα να με μαλώνει η μαμά μου ή ακόμη και να μου δίνει κανένα μπατσάκι. Θύμωνα πολύ εκείνες τις στιγμές, παρόλο που τη λάτρευα. Σαν μεγάλωσα και έγινα κι εγώ μητέρα δύο θαυμάσιων αγοριών, ποτέ δεν τα μάλωσα ούτε τα τιμώρησα σωματικά. Μόνο αγάπη και φιλιά τους έδινα κι εκείνα με ακούγανε και υπήρχε μία πολύ καλή επικοινωνία ανάμεσά μας. Με αγαπούν μέχρι σήμερα που είναι γονείς με δικά τους παιδιά και μάλιστα πολύ καλοί γονείς και οι δύο. Είμαι περήφανη γι’ αυτούς τους υπέροχους γιους και χαίρομαι που είμαι η μητέρα τους.
Αγάπη, λοιπόν, αγάπη και κατανόηση από τους γονείς και υπακοή και σεβασμός από τα παιδιά, επειδή μόνο έτσι μπορεί να γίνει καλύτερη η ζωή. Με την αγάπη!