Η πολυμελής οικογένεια Ράμζυ και οι ετερόκλητοι καλεσμένοι της κάνουν διακοπές όπως κάθε καλοκαίρι στο εξοχικό της στο Άιλ οφ Σκάυ. Όταν η κ. Ράμζυ ανακοινώνει στον οχτάχρονο γιο της ότι, αν ο καιρός είναι καλός θα επισκεφθούν το γειτονικό Φάρο την επόμενη μέρα, δε γνωρίζει ότι η εκδρομή αυτή δε θα πραγματοποιηθεί παρά δέκα χρόνια αργότερα, στη σκιά του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, χωρίς την ίδια.

Από αυτή τη φαινομενικά ασήμαντη αναβολή, η Βιρτζίνια Γουλφ κατασκευάζει το πιο καινοτόμο και διεισδυτικό μυθιστόρημά της, μια σύνθεση ελεγείας, αυτοβιογραφίας και κοινωνικοπολιτικής κριτικής, όπου συνοψίζονται οι απόψεις της για τις ανθρώπινες σχέσεις, τη ζωή και την τέχνη. Μέσα από τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις πράξεις των διαφορετικών χαρακτήρων, η Γουλφ εξετάζει με τόλμη τις οικογενειακές συμμαχίες και συγκρούσεις, την απώλεια, την υποκειμενική φύση της πραγματικότητας, τις κοινωνικές αλλαγές των αρχών του εικοστού αιώνα και τη διαχρονική δύναμη της τέχνης.

Με τη συγγραφή αυτού του βιβλίου, στο οποίο μεταπλάθονται οι αναμνήσεις της από τα καλοκαίρια της παιδικής της ηλικίας στην Κορνουάλη, η Γουλφ ένιωσε πως είχε ξορκίσει τα φαντάσματα των επιβλητικών γονιών της· ταυτόχρονα όμως είχε δημιουργήσει ένα μυθιστόρημα-ορόσημο του μοντερνισμού τόσο ζωντανό και έντονο όσο το έργο της Λίλυ Μπρισκόου, της ακατάβλητης καλλιτέχνιδας που πρωταγωνιστεί στις σελίδες του, επιβεβαιώνοντας με τη δράση της την ανατροπή των βικτοριανών αξιών του δέκατου ένατου αιώνα.