Η παρούσα συλλογή, δομημένη με σαφήνεια και φιλοσοφική πυκνότητα, δεν αποτελεί απλώς μια νέα ενότητα, αλλά τη συνεκτική συνέχεια της ποιητικής αναζήτησης που ξεκίνησε με τη «Νέα Ατραπό» (2014) και ωρίμασε στον «Λαξευτή Τοπίων» (2017). Τα τριάντα δύο ποιήματα συγκροτούν εδώ έναν νέο κύκλο, όπου το ατομικό υποκείμενο μετατρέπεται σε πεδίο οντολογικής διερεύνησης.
Η αρχιτεκτονική της συλλογής αναπτύσσεται σε τέσσερις θεματικούς άξονες, οι οποίοι συνθέτουν μια πορεία από την εσωτερική σύγκρουση προς την τελική αποδοχή του αμφίβολου.
• Το Μέρος I: «Η Καρδιά του Υπαρξιακού Στοχασμού» (από τη σελ. 9, ποίημα «Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΝΟΥ») και το Μέρος II: «Χρόνος και Μνήμη» (από τη σελ. 17, ποίημα «Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΡΑ») λειτουργούν ως θεμέλιο, εστιάζοντας αρχικά στη σιωπή του νου και στην αναγνώριση του ατόμου εντός του υπαρξιακού χώρου, και εν συνεχεία στην ενεργή συνύφανση του χρόνου με τη μνήμη, καθιστώντας το παρελθόν αναπόσπαστο μέρος του παρόντος βιώματος.
• Οι επόμενες ενότητες, Μέρος III: «Πρόσωπα, Ρόλοι και Κριτική» (από τη σελ. 21, ποίημα «ΤΡΑΓΙΚΟΙ ΡΟΛΟΙ») και Μέρος IV: «Σχέσεις, Έρωτας και Τελική Αποδοχή» (από τη σελ. 32, ποίημα «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ»), εξετάζουν την ταυτότητα μέσα από τον φακό της διακειμενικότητας και της κοινωνικής συνθήκης. Ο ποιητής εντάσσει το προσωπικό δράμα σε ένα ευρύτερο φιλοσοφικό πλαίσιο και κορυφώνει τη συλλογή μέσω της σχέσης με τον Άλλον ως μέσο για την υπέρβαση του φόβου και την τελική επίγνωση.
Η ποίηση εδώ δεν φιλοδοξεί να προσφέρει την κάθαρση, αλλά να καταγράψει την οντολογική ρήξη. Η συλλογή είναι μια μελέτη της απουσίας και του τρόπου με τον οποίο η συνείδηση επιμένει να διαμορφώνει νόημα στο χάος, αναδεικνύοντας τη δομή και τη γλώσσα ως το μοναδικό πεδίο όπου η αμφιβολία μπορεί να κατοικηθεί με αξιοπρέπεια.