Σε έναν κόσμο χωρίς βροχή, χωρίς χώμα, χωρίς μνήμη… ένα παιδί βρίσκει έναν σπόρο. Η Νόβα Όρις δεν γνώριζε πια τη φύση. Ο ουρανός ήταν οθόνη, οι πόλεις κυψέλες από μέταλλο και κώδικα. Το πράσινο… διαφημιστική ανάμνηση. Ο Λίο γεννήθηκε μέσα στο σύστημα, μα κάτι μέσα του πονούσε γι’ αυτό που δεν ήξερε. Μια μνήμη που δεν του ανήκε. Κάτω από τις μητροπόλεις, σε έναν ξεχασμένο σταθμό, θα βρει ένα κουτί. Μέσα του, ένας σπόρος. Αληθινός. Ζωντανός. Κι ένα παλιό ρομπότ-κηπουρός που… θυμάται. Μα η ζωή στη Νόβα Όρις είναι απαγορευμένη. Ό,τι ανθίζει… εκριζώνεται. Ο Λίο, ένα παιδί χωρίς οδηγίες, θα γίνει ο Φύλακας του Τελευταίου Σπόρου. Και όταν εκείνος ανθίσει…δεν θα αλλάξει απλώς ένα παρτέρι. Θα αλλάξει τη Μνήμη.
Ένα λυρικό solarpunk αφήγημα για το τέλος της φύσης, και για το πρώτο χέρι που τόλμησε να φυτέψει ξανά.