Ο σκίουρος αρχίζει να βρίσκει δώρα στην πόρτα του δέντρου του: ένα λουλούδι, μια ζωγραφιά, ένα πιάτο ζεστή βελανιδόσουπα και ρωτάει όλα τα ζώα του δάσους για να βρει ποιος του τ’ αφήνει. Οι «ύποπτοι» μειώνονται, η αγωνία μεγαλώνει, μήπως όμως τελικά δεν έχει και τόση σημασία ποιος είναι αλλά ότι «κάποιος μ’ αγαπάει»; Η Βάνα Μαυρίδου έγραψε μια τρυφερή ιστορία που μαθαίνει στα παιδιά από 4 ετών και πάνω πώς είναι να νιώθεις την αγάπη κάποιου και πόσο θετικά συναισθήματα σου γεννάει κάτι τέτοιο.

Η εικονογράφηση της Αγγελικής Ρελάκη είναι υπέροχη και απολαυστική, με λεπτομέρειες που θα τραβήξουν την προσοχή των παιδιών και με ποικίλες οπτικές γωνίες. Ο σκίουρος έχει μια γλυκύτατη φατσούλα, η ζωγράφος ρακούν είναι συμπαθέστατη, ο ασβός είναι άκρως ρεαλιστικός κι όλα αυτά τα πλάσματα έχουν τους δικούς τους χώρους, απόλυτα ενταγμένους στο φυσικό περιβάλλον του δάσους. Δεν ξέρω πού να πρωτοεστιάσω: στη γλυκύτατη μουρίτσα του σκίουρου όταν γεμίζει απορία για όσα γίνονται γύρω του, στο ατελιέ της ρακούν όπου απολαμβάνουμε ζωόμορφες απεικονίσεις από το Φιλί του Κλιμτ και τη Μόνα Λίζα, στο υπέροχο δεντρόσπιτο του ήρωα της ιστορίας μας, στη γεμάτη τρυφερότητα στιγμή που το ζωάκι κοιμάται αγκαλιά με το μαξιλάρι του σε μια σκηνή που ξεχειλίζει ηρεμία και τρυφερότητα; Υπέροχες εικόνες που συντροφεύουν υποδειγματικά το κείμενο.