Ο Αρκουδοψαράς, που ονομάστηκε έτσι επειδή προφανώς είναι αρκούδος και του αρέσει το ψάρεμα, ζούσε με την οικογένειά του σε μα παγωμένη λίμνη. Ψάρευε μόνο όσα ψάρια χρειάζονταν η οικογένεια και οι φίλοι του και τους τα μοίραζε με χαρά. Μια μέρα όμως έρχεται ο Τζέφρι με το κότερό του και γελάει με αυτήν τη συνήθεια του αρκούδου. «-Αν αφιέρωνες περισσότερο χρόνο στο ψάρεμα, θα πουλούσες τα ψάρια που θα έπιανες και θα κέρδιζες περισσότερα χρήματα», τον συμβουλεύει. Έτσι ξεκινάει ένα προφορικό γαϊτανάκι πειρασμών που όμως θα ολοκληρωθεί με αναπάντεχο τρόπο. Γέλασα πολύ με τα επιχειρήματα του επισκέπτη της λίμνης και τα διαρκή «γιατί» του Αρκουδοψαρά που μας οδηγούν από τη μια εικόνα στην άλλη και με μαθηματική ακρίβεια στην αρχή της ιστορίας! Γιατί να αγοράσει κανείς μια μεγαλύτερη βάρκα, γιατί να φτιάξει τη δική του επιχείρηση, γιατί να δουλέψει σε γραφείο; Υπέροχο και απολαυστικό το τέλος και η μεγάλη αλήθεια που κρύβει στην απλή σχετικά διατύπωσή του.

Η εικονογράφηση της Βικτόρια Σάντοϊ είναι γεμάτη φως και χρώματα, με μικρές λεπτομέρειες και απολαυστικές ολοσέλιδες απεικονίσεις. Από τη σελίδα τίτλου ήδη μας καλωσορίζει με μικρές λεπτομέρειες στον τόπο δράσης της ιστορίας και στη συνέχεια ρίχνει τη ματιά της στους κατοίκους του μικρού χωριού και στον ήρωα της ιστορίας μας. Πόσο όμορφη και απλή είναι η ζωή στον τόπο τους, όπου όλα τα ζώα ξεκινάνε με χαμόγελο τη μέρα τους και πόσο γλυκές λεπτομέρειες κρύβονται δίπλα στο διδακτικό κείμενο (δείτε για παράδειγμα πώς υποδέχεται μια οικογένεια ποντικιών τον Αρκουδοψαρά, με το ψάρι να είναι μεγαλύτερο απ’ όλα τους μαζί). Η δύση του ήλιου είναι υπέροχη και το κότερο του Τζέφρι εντυπωσιακό ενώ δεν είναι τυχαίο που οι εικόνες με τις συμβουλές και τα σχέδια του ξένου αποτυπώνονται ασπρόμαυρες, κάτι που δείχνει από μόνο του πόσο άσχημες είναι για την καλή διάθεση και την ψυχολογία κάποιου αυτές οι «στιγμές». Μια ιστορία για την αληθινή ευτυχία που κρύβεται πολύ κοντά μας.