Το “Έγκλημα στο Καστανόδασος” είναι σαν ένα καλά κρυμμένο μυστικό ανάμεσα σε γηραιές καστανιές. Ένα μυστικό που σου σιγοψιθυρίζει: «Ψάξε με, αν τολμάς».

Η Αγγελική Ζούμπου σκηνοθετεί με αστυνομική μαεστρία ένα γρίφο όπου το στοιχείο του μυστικιστισμού συναρπάζει εξίσου με το αίμα που κυλά στο πρώτο κεφάλαιο - μια σκηνή τόσο ζωντανά αποδομένη, που σχεδόν την ακούς να πάλλεται ανάμεσα στις λέξεις.

«Είµαι πάνω από το πτώµα και το παρατηρώ µε ενδιαφέρον. Το αίµα κυλάει ακόµη στην άσφαλτο. Έχει µια περίεργη οµορφιά το θέαµα. Δεν ακούγονται καθόλου ήχοι. Αν συγκεντρώσω την προσοχή µου απόλυτα και κλείσω τα µάτια, παίρνω όρκο ότι µπορώ να ακούσω το αίµα να κυλάει».

Η πλοκή ξεδιπλώνεται σαν φιδογυριστό μονοπάτι μέσα σε δάσος· άλλοτε στρωτό κι άλλοτε πυκνό και απατηλό, σε παρασύρει μέσα από φευγαλέες μαρτυρίες και ύπουλες ομολογίες, αποκαλύπτοντας χαρακτήρες που κουβαλούν ενοχές, πάθη και βαθιές, ανομολόγητες πληγές. Δεν σε αφήνει να χαλαρώσεις· κάθε παράγραφος σε τραβάει λίγο πιο βαθιά και κάπου πίσω σου να αντηχεί μια φωνή να σου ψιθυρίζει… «Δεν είναι αυτό που νομίζεις».

Αυτό που κάνει το βιβλίο να ξεχωρίζει είναι ο τολμηρός συνδυασμός που επιχειρεί η συγγραφέας: Από τη μία, η παραδοσιακή αστυνομική έρευνα, με ερωτήσεις σε πρόσωπα ενδιαφέροντος, μυστικά, ψέματα και αποδείξεις και από την άλλη, ένας κόσμος γεμάτος διαίσθηση, ενέργεια, μεταφυσικά σημάδια, κρυστάλλους και ανθρώπους που “βλέπουν” πίσω από τα φαινόμενα. Θα περίμενε κανείς αυτά τα δύο να συγκρουστούν, αλλά εδώ συνυπάρχουν απρόσμενα αρμονικά. Η αναζήτηση της αλήθειας δεν στηρίζεται μόνο σε απτά αποδεικτικά στοιχεία, αλλά αφήνει χώρο στη διαίσθηση, στο ένστικτο, ακόμα και σε μια πιο εσωτερική, σχεδόν πνευματική, ματιά στα γεγονότα. Οι ήρωες πλοηγούνται ανάμεσα στην ψευδαίσθηση της ασφάλειας και την ανάγκη για νόημα και βγαίνουν αλώβητοι μόνο όμως μέχρι ενός σημείου. Η ίδια η αφήγηση ακολουθεί τον ρυθμό της ηρωίδας· αργός, προσεκτικός, ερευνητικός, με μια αγωνία που χτίζεται σταδιακά και μια ματιά που σαρώνει κάθε λεπτομέρεια, όσο ασήμαντη κι αν φαίνεται.

Αξίζει να σημειώσω πως, αν και το βασικό μυστικό της ιστορίας μου αποκαλύφθηκε αρκετά νωρίς, αυτό δεν με ενόχλησε ούτε στο ελάχιστο· αντίθετα, με κράτησε σε διαρκή αγωνία και ανυπομονησία για το πώς θα ξετυλιχτεί η αφήγηση, πώς θα δέσει το… παζλ και πώς θα φτάσει στην τελική αποκάλυψη. Και πίστεψέ με όταν σου λέω πως τα κατάφερε πε-ρί-φη-μα!

Σε μια λογοτεχνική σκηνή όπου ολοένα και περισσότεροι Έλληνες συγγραφείς εξερευνούν το πεδίο του domestic crime, η Αγγελική Ζούμπου χαράζει δική της πορεία, συνδυάζοντας την αστυνομική πλοκή με μια υπόγεια, σχεδόν υπνωτιστική, μεταφυσική ατμόσφαιρα. Το τέλος δεν λειτουργεί απλώς ως κάθαρση· έρχεται ήσυχα αλλά κοφτά, όπως η τελεία που δεν σηκώνει αμφισβήτηση. Δεν σε σοκάρει με φανφάρες αλλά σε αναγκάζει να αναθεωρήσεις όλα όσα πίστευες μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Με γραφή που σε κρατάει στο τρέξιμο, πλοκή που δεν σταματάει να εκπλήσσει και χαρακτήρες που σε συντροφεύουν και μετά την τελευταία σελίδα, το “Έγκλημα στο Καστανόδασος” είναι ένα μυθιστόρημα-δέλεαρ, που σε παρασύρει μέχρι την τελευταία του σελίδα. Και που είσαι… διαβάζοντάς το ίσως να ακούσεις τον δικό σου “εσωτερικό κρυστάλλινο παλμό” να χτυπά στο τέλος.

Προτείνεται με τα χίλια!

Το βιβλίο της Αγγελικής το πήρα πριν κυκλοφορήσει. Με προπαραγγελία. Δεν ήξερα τη γραφή της, παρότι είχαμε ήδη συνεργαστεί. Όταν παίρνω βιβλίο πρωτοεμφανιζόμενου/ης συγγραφέα/ως δεν το κρύβω ότι συνήθως είμαι λίγο επιφυλακτική. Επίσης, όταν διαβάζω προσπαθώ να μην το κάνω με την ιδιότητα του writing coach για να μπορώ να έχω μια πιο «αγνή» ανάγνωση. Δεν το αποφεύγω πάντα και δεν μου έχει βγει σε κακό κιόλας.

Το συγκεκριμένο βιβλίο με συνεπήρε από τις πρώτες του (λίγες) σελίδες! Κι αυτό ήταν η πρώτη επιτυχία της συγγραφέως.

Συνέχισα να το διαβάζω και διαπίστωνα λέξη λέξη, γραμμή γραμμή, σελίδα σελίδα ότι αυτή η ιστορία ήταν καλή ως ιδέα και ωραία στημένη!

Πρωτοπρόσωπη γραφή με εμβόλιμες αφηγήσεις ενός τρίτου –του δολοφόνου ίσως;− και το στοίχημα είχε τεθεί με ρίσκο μεγάλο! Όμως η συγγραφέας το κέρδισε επάξια και βγήκε κερδισμένη 100%!

Μια δολοφονία, ένας σύζυγος, δύο συνεργάτες, μια ιδιόρρυθμη ντετέκτιβ έρχονται να συνθέσουν την ιστορία, να την πλέξουν όμορφα και να σε βάλουν, εσένα αναγνώστη, να αναρωτηθείς “τι στο καλό γίνεται;”

Δεν μπαίνει τίποτα περιττό, όλα έχουν τη σημασία τους. Σου δίνει πολύ εύστοχα τα στοιχεία η συγγραφέας αλλά δεν πάει το μυαλό σου τι συμβαίνει τελικά. Οι χαρακτήρες είναι στιβαροί, δεν παρεκκλίνει κανένας τους από τα χαρακτηριστικά που σου αναφέρει.

Η ικανότητα της συγγραφέως πάει και ένα βήμα παρακάτω, περιπλέκοντας και στοιχεία από ενεργειακές θεραπείες, ψυχολογία και πνευματικότητα και παρότι μπορεί να σε ξαφνιάζουν διαπιστώνεις ότι όλα έχουν τη σημασία τους.

Το βιβλίο έχει πάρει περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη μου και είστε δεν είστε fan του αστυνομικού, το συστήνω ανεπιφύλακτα!