Ανοίγει το βιβλίο της Ένα παλιό βιβλίο η Βί- βλος της που έπαιρνε πάντα μαζί της όποτε έφευ- γε Παλιά δερματόδετη έκδοση με χοντρό εξώφυλ- λο κι εύθραυστα φύλλα που είχε βρει σε κάποιο μαγαζάκι του τρόμου στην Πράγα για λίγα νομί- σματα Μα αυτό είναι μια άλλη ιστορία Το ανοίγει στη σελίδα που το είχε αφήσει Οι λέξεις χορεύουν Φεύγουν τα σύμφωνα μένουν τα φωνήεντα και τα- νάπαλιν Είναι αδύνατον να διαβάσει κανονικά Κι όταν ακόμα όλα μπουν στη σειρά στρεβλώνουν το νόημα Κι η λύπη γίνεται λείπει το δίστιχο δύστυχο το κερί καιροί η ανεμώνη δυναμώνει Είναι αστείο Μια κράμπα του εγκεφάλου Δεν δέχεται αυτό που συμβαίνει Το ότι συμβαίνει σ εκείνην
Και ο εγκέφαλος συνεχίζει τα κόλπα του Οι λέ- ξεις γίνονται νότες οι νότες συγχορδίες Κι ύστερα οι συγχορδίες μέτρα και τα μέτρα μελωδικές γραμ- μές Ο νους της ως μαέστρος του κειμένου το με- ταφράζει σε μουσική Η μελωδία του νου της εί- ναι κρυμμένη κάτω από τις λέξεις αυτού του βιβλί- ου Φωλιάζει στο κεφάλι της και δεν την αφήνει σε ησυχία Κλείνει τ αυτιά της Δεν μπορεί συλλογιέ- ται Η μελωδία βγαίνει από το ραδιόφωνο της μη- τέρας στο διπλανό δωμάτιο Είναι τα λατρευτά της παράσιτα που η κούραση μεγεθύνει Μπαίνει στις μύτες των ποδιών στο υπνοδωμάτιο του πατέρα
Κλείνει το μόνιμα ανοικτό ραδιόφωνο που μονί- μως σιγομουρμουρίζει στη γωνία Όμως η μελωδία επανέρχεται δριμύτερη Σκοντάφτει στο ξύλο του κρεβατιού και το δεξί της γόνατο ματώνει Βγαίνει στο μπαλκόνι από τη μισάνοικτη μπαλκονόπορτα Η νύχτα είναι γλυκιά κι αέρινη σαν το λευκό νυχτι- κό μα δεν είναι δική της Στην τσιμεντένια ησυχία της πόλης τα φύλλα της λεύκας χαράζουν στον τοί- χο της βεράντας και μες στον τοίχο του δωματίου τις σκιές που σύγχυζαν τη μητέρα τα βράδια Προ- χωρά στη γωνία από όπου προβάλλει το κομμά- τι του κάστρου σαν παλιός κολλητός Πάνω από το οξυκόρυφο τόξο του αναβοσβήνει ένα αστέρι σαν να της κλείνει το μάτι ο ουρανός