Το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο σε Έλληνες ανθρώπους της τέχνης που γνώρισα και πλέον δεν βρίσκονται στη ζωή -με μοναδική εξαίρεση τον Μίκη Θεοδωράκη, που εκτιμώ ως εσαεί ζώντα- σε μια προσπάθεια, παράλληλα με το έργο τους, να σκιαγραφηθεί η ανθρώπινη πλευρά, το "πιστεύω", η εποχή, ο ενίοτε προφητικός τους λόγος. Θα μπορούσε -θα ήθελα- να είναι κι άλλοι, αλλά σ\' αυτούς βρέθηκα πιο κοντά (ή αυτοί βρέθηκαν πιο κοντά σ\' εμένα - έτσι κι αλλιώς είναι περίεργη και απρόβλεπτη η μοίρα των όποιων σχέσεων). Προσωπικές επιλογές είναι, αφού άλλωστε αυτό το βιβλίο δεν είναι -δεν θα μπορούσε να είναι- ιστορία. Μια προσωπική κατάθεση, με τα βιώματα ενός πολιτιστικού συντάκτη.