Στο σταυροδρόμι των κόσμων, στο κέντρο αυτοκρατοριών, άλλοτε τόπος συναντήσεως, ανθρώπων και πολιτισμών. Ελληνικό νησί, άγνωστο ακόμη και στους Έλληνες, με ιστορία που χάνεται στις χιλιετίες των προϊστορικών χρόνων. Τότε που η φυλή μας διαμόρφωνε με γοργά βήματα τη γλώσσα της, τη γραφή και τον πολιτισμό της.

Καταμεσής στο πέλαγος, αλλά σε θέση δυναμική μπροστά στα στενά του Ελλησπόντου. Είναι το απώτερο ανατολικό σύνορο της Ελλάδας και της Ευρώπης. Βιώνει την ιστορία της περιοχής με τη συναισθηματική φόρτιση του ακροβάτη που βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί. Οι κάτοικοί της, ακόμη κι αυτοί που ζουν στο νησί για μικρό διάστημα, κλείνουν στην ψυχή τους τη ζωντανή πραγματικότητα του ακρίτα. [...]

Η Λήμνος, όπως και όλος ο Ελλαδικός χώρος, γνώρισε στο πετσί της τη διπλή αυτή λειτουργία του συνόρου, την ευλογία και την κατάρα του. Στην αρχαιότητα και στο Βυζάντιο έγινε κέντρο επικοινωνίας και ανταλλαγών και ήκμασε.

Μετά το 1922, με το αδιαπέραστο τείχος του νεοτουρκικού κράτους υψωμένο κατακόρυφα μπροστά της, ο λαός της πετάχτηκε στο περιθώριο, στη μιζέρια, στη μετανάστευση.

Η μοίρα της Λήμνου-συνόρου είναι η μοίρα της Ελλάδας. Μήπως πρέπει να ανακαλύψουμε αυτή τη Σταχτοπούτα κρατώντας το πολύτιμο γοβάκι που άφησε πίσω της μετά τον τελευταίο χορό; [...]

(απόσπασμα από τον πρόλογο)