Βιβλίο αβεβαιότητες
Συγγραφέας Κωνσταντίνος Ευθυμίου
Κατηγορία Ποίηση
Εκδότης Τρι.ενα πολιτισμού
Συντάκτης-ρια Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη

Το διάβασες;
Πες τη γνώμη σου στο Bookia!
Βαθμολόγησε στο Bookia αυτό το βιβλίο και γενικά τα βιβλία που διαβάζεις!

Η πρώτη ποιητική συλλογή του Κωνσταντίνου Ευθυμίου, “Αβεβαιότητες”, που κυκλοφόρησε το 2025 από τις εκδόσεις ΤΡΙ.ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, περιλαμβάνει δεκαεπτά ποιήματα. Ένα «ημερολόγιο στοχασμών και συναισθημάτων», όπως σημειώνεται στην παρουσίαση. Πρόκειται για μια συλλογή που συστήνει μια νέα ποιητική φωνή σε κατάσταση γένεσης· φωνή που δεν φοβάται να μιλήσει με ειλικρίνεια, να συναντήσει τον φόβο, να σταθεί μπροστά στο χάος και να το κοιτάξει κατάματα.

Από τα πρώτα κιόλας ποιήματα, αντιλαμβάνεται κανείς πως εδώ υψώνεται ένας λόγος που κινείται ανάμεσα στον ψίθυρο και την κραυγή, ανάμεσα στην εσωστρέφεια και την εκρηκτικότητα. Οι Αβεβαιότητες μοιάζουν με ημερολόγιο που δεν γράφεται για να κλείσει λογαριασμούς, αλλά για να ανοίξει χαραμάδες· να αφήσει το φως να μπει, έστω και διστακτικά.

Χαρακτηριστικό είναι το μικρό, δυνατό τετράστιχο:

«Σε ένα μέλλον που έχει οριστεί
να μας κάνει κομμάτια
θέλει μεγάλη δύναμη να ρωτάς
τι θα φτιάξουμε με αυτά»

Εδώ, η πράξη του να ρωτάς δεν δηλώνει αμφιβολία, αλλά αντίσταση. Η ερώτηση γίνεται δημιουργική επιμονή μέσα στον κυκλώνα της εποχής, τα θραύσματα γίνονται αφετηρία και όχι κατάρρευση. Σε άλλο σημείο, η φωνή στρέφεται προς το φως, με τρόπο ταπεινό, σχεδόν υπόγειο:

Και κάθε πρωινό
φυτρώνει το φως στο βουνό
φυτρώνω κι εγώ

Το φως εδώ δεν σκάει σαν έκρηξη ούτε θριαμβεύει. Αναδύεται σιγά, όπως ένα άγριο φυτό, και μαζί του αναδύεται και το πρόσωπο του ποιήματος. Η ζωή συνεχίζεται χάρη στις ρωγμές· από αυτές παίρνει δύναμη και ξαναξεκινά. Σε άλλα ποιήματα, το βάρος γίνεται συλλογικό. Η εικόνα των «καμένων κλαδιών» και των «κόκκινων σωσιβίων» ξεφεύγει από το ατομικό βίωμα και αγγίζει το κοινό τραύμα:

«Κλαδάκια μου καμένα,
σωσίβια κόκκινα στα ανοιχτά,
μαυρισμένα μάτια και τσακισμένα όνειρα.
Συγγνώμη για όλα.
Το κενό της απώλειας ας είναι αφύπνιση
κι όποιος θρηνεί ας σπείρει κάτι νέο.»

Εδώ, η ποίηση δεν παρηγορεί αλλά υπενθυμίζει. Η συλλογική ενοχή μετατρέπεται σε ηθικό κάλεσμα και ο σπόρος της δημιουργίας φυτεύεται μέσα στην ίδια την πληγή. Αλλού, ο ποιητής στρέφεται στη φύση ως χαμένη συγγένεια:

«Αφουγκράσου τη φύση και
πείσε με ξανά πως είμαστε μέρος της»

Το «πείσε με ξανά» δείχνει πως η σχέση μας με τη φύση έχει πληγωθεί και πρέπει να ξαναχτιστεί. Δεν είναι ρομαντική σκέψη, αλλά μια βαθιά ανάγκη να ξαναβρούμε μια απλή και καθαρή συνύπαρξη μαζί της. Στο πιο καθαρό ίσως ηθικό απόσταγμα της συλλογής, γράφει:

Ανάμεσα στο τίποτα και το ελάχιστο
παλεύουμε με την ανίκητη κούραση
για να διεκδικήσουμε την αξιοπρέπεια
κι εκείνη θα μας βρει μόνο
όταν σταθούμε στα δύσκολα
άνθρωποι μεταξύ ανθρώπων.
Είναι δουλειά μας να προσέχουμε ο ένας την άλλη.

Η αξιοπρέπεια εδώ δεν είναι ατομική υπόθεση αλλά συλλογική πράξη. Η τελευταία φράση, αφοπλιστική στην απλότητά της, μετατρέπει την ενσυναίσθηση σε καθημερινή εργασία. 

Οι Αβεβαιότητες δεν προσπαθούν να δώσουν βεβαιότητες. Προσφέρουν κάτι πιο ουσιαστικό: δείχνουν ότι η αμφιβολία μπορεί να γίνει κοινός τόπος, ότι μια εύθραυστη φωνή μπορεί να ενώσει ανθρώπους, και ότι ακόμη και μια μικρή χαραμάδα φωτός αρκεί για να ξαναρχίσουμε. Η συλλογή κινείται διαρκώς ανάμεσα στο προσωπικό και το οικουμενικό. Aνάμεσα στο «εγώ» και στο «εμείς», στον φόβο και στην ελπίδα, στη σιωπή και τη φωνή. Η γλώσσα του Ευθυμίου είναι μετρημένη, όχι από δισταγμό αλλά από σεμνότητα. Τα ποιήματα μοιάζουν άλλοτε με αναπνοές, άλλοτε με θραύσματα ημερολογίου, άλλοτε με μικρά μανιφέστα μιας γενιάς που μεγάλωσε στα όρια της κρίσης, της αβεβαιότητας και της απώλειας νοηματοδότησης.

Ως πρώτη συλλογή, κρατά ακόμη κάτι από την αρχική της αμεσότητα και τον αυθορμητισμό. Κι αυτό δεν είναι αδυναμία, αλλά υπόσχεση∙ η υπόσχεση μιας φωνής που διαμορφώνεται την ίδια στιγμή που γράφει, μπροστά μας. Και ίσως αυτό να είναι το πιο τίμιο μήνυμα των Αβεβαιοτήτων: ότι μέσα στην αβεβαιότητα η ποίηση μπορεί ακόμη να μας φέρνει κοντά, άνθρωπο με άνθρωπο. 

Ας αφήσουμε τη φωνή των Αβεβαιοτήτων να μας αγγίξει, ας διαβαστούν με προσοχή και ευαισθησία, κι ας ανθίσουν ξανά μέσα στις ρωγμές. Καλοτάξιδη η ποιητική σου συλλογή!