Βιβλίο Ο Αρμάνδος και η ψυχή των βιβλίων
Συγγραφέας Γιάννης Σ. Παπαδάτος
Κατηγορία Βιβλία για παιδιά
Εκδότης Καλέντης
Συντάκτης-ρια Δημήτρης Σακισλίδης

Το διάβασες;
Πες τη γνώμη σου στο Bookia!
Βαθμολόγησε στο Bookia αυτό το βιβλίο και γενικά τα βιβλία που διαβάζεις!

Ο Αρμάνδος δεν είχε δει ποτέ στη ζωή του βιβλία. […] Κάποτε ήρθε η ώρα να ζήσει τη δική του ιστορία και να ταξιδέψει μέσα στη θαυμαστή βιβλιοθήκη μιας πολιτείας, παρέα με ξακουστούς ήρωες που τον πήραν όλοι μαζί από το χέρι και τον πήγαν στη χώρα των βιβλίων πέρα απ’ το ουράνιο τόξο και του έμαθαν να βλέπει πιο πέρα κι από το θάμπος του ορίζοντα. Ο Αρμάνδος εκπλήρωσε το όνειρό του να φτιάξει στη μικρή του πόλη μια μεγάλη βιβλιοθήκη, για να νιώθουν οι άνθρωποι, μέσα σε μύριες σελίδες και σε χρώματα μύρια, την ψυχή των βιβλίων, για να υπάρχει στο μέλλον η μνήμη της ψυχής και ευτυχισμένη ζωή.

Μπορεί ένα βιβλίο να έχει ψυχή; Και αν ναι, πότε αυτή ζωντανεύει; Όταν γράφεται, όταν διαβάζεται ή όταν συναντά τον άνθρωπο που είναι έτοιμος να ακούσει την ιστορία του; Ο Γιάννης Σ. Παπαδάτος, μέσα από τον «Αρμάνδο και την ψυχή των βιβλίων», δημιουργεί μια αλληγορική ιστορία γεμάτη συμβολισμούς, όπου η φύση,  η γνώση και η μνήμη συνθέτουν μια αφήγηση που απευθύνεται εξίσου σε παιδιά και ενήλικες.

Στο κέντρο της αφήγησης βρίσκεται ο Αρμάνδος, ένα νεαρό και χαρισματικό παλικάρι που ζει σε μια μικρή καλύβα, σ' ένα ξέφωτο του δάσους, δίπλα σε ένα ποτάμι. Η απλή ζωή του, σε αρμονία με τη φύση, κρύβει μια σοφία που δεν προέρχεται από τα γράμματα και τις σπουδές, αλλά από την παρατήρηση, την εμπειρία και τη βαθιά κατανόηση του κόσμου. 

Η φύση δεν αποτελεί απλώς τον τόπο που διαδραματίζεται η ιστορία. Είναι ένας ζωντανός συνοδοιπόρος, γεμάτος εικόνες, ήχους και συμβολισμούς. Ξεχώρισα ιδιαίτερα την παρουσία ενός πλατάνου, ενός δέντρου που δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί τυχαία επιλογή. Ριζωμένος βαθιά στη γη, γίνεται ένας σιωπηλός μάρτυρας όσων εκτυλίσσονται, ενισχύοντας την αίσθηση πως όλα γύρω μας αποτελούν μέρος μιας μεγάλης, αδιάκοπης ιστορίας. Άλλωστε γνωρίζουμε πως στην αρχαιότητα κάτω από τη σκιά του πλατάνου δίδασκαν ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας και ο Ιπποκράτης.

 Όταν ο Αρμάνδος ξεκίνησε το ταξίδι του για το άγνωστο, αφήνοντας πίσω του το βουνό του δάσους που λειτουργούσε ως φυσικό εμπόδιο και όλοι αναρωτιόντουσαν τι κρύβεται πίσω από αυτό, εγκαταστάθηκε σε μια πόλη και εντυπωσιάστηκε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο από την ύπαρξη μιας βιβλιοθήκης. Πίστευε πως αν μάθαινε και ο ίδιος να διαβάζει, θα καταλάβαινε καλύτερα την ψυχή των πραγμάτων. Ήξερε ήδη καλά την ιστορία της φύσης. 

Στο σημείο αυτό, κατά τη γνώμη μου, αναδεικνύεται η αρμονική συνύπαρξη φύσης και πολιτισμού. Οι δύο αυτές έννοιες δεν ανταγωνίζονται μεταξύ τους, αλλά λειτουργούν αλληλένδετα και αποδεικνύονται εξίσου αναγκαίες για την ευημερία και την προσωπική ανάπτυξη του ανθρώπου.

Ιδιαίτερη εντύπωση μού προκάλεσε η μουσικότητα της αφήγησης. Οι ήχοι της φύσης, οι εικόνες και ο ρυθμός του λόγου δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που κάνει το κείμενο να κυλά ως ποιητική αφήγηση. 

Παράλληλα, ο συγγραφέας υφαίνει διαχρονικά μηνύματα χωρίς να γίνεται διδακτικός.  Δεν είναι τυχαίο πως ο συγγραφέας επιλέγει να ανοίξει το βιβλίο με τα λόγια του Οδυσσέα Ελύτη: «Ένας αναχωρητής για τους μισούς είναι, αναγκαστικά, για τους άλλους μισούς, ένας Ερχόμενος». Η σκέψη αυτή μοιάζει να διατρέχει ολόκληρη την αφήγηση, υπενθυμίζοντας πως στη ζωή τίποτα δεν χάνεται οριστικά. Κάθε αποχωρισμός, κάθε αλλαγή και κάθε τέλος μπορούν να γίνουν η αφετηρία μιας νέας διαδρομής.

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει και στην ασπρόμαυρη εικονογράφηση της Φωτεινής Στεφανίδη, η οποία αποφεύγει τις έντονες χρωματικές εξάρσεις και επιλέγει τη δύναμη της απλότητας. Οι ζωγραφιές της αποπνέουν μια γλυκιά ηρεμία και μια αίσθηση διαχρονικότητας, συνοδεύοντας ιδανικά τον συμβολικό και ποιητικό χαρακτήρα της ιστορίας.

Προτείνω τον «Αρμάνδο και την ψυχή των βιβλίων» γιατί πρόκειται για ένα βιβλίο που διαβάζεται σε περισσότερα από ένα επίπεδα. Τα παιδιά θα ακολουθήσουν μια ενδιαφέρουσα ιστορία, ενώ οι ενήλικες θα ανακαλύψουν έναν κόσμο γεμάτο συμβολισμούς και διαχρονικά μηνύματα. Είναι ένα ποιητικό παραμύθι που καλλιεργεί τη συναισθηματική νοημοσύνη, ενθαρρύνει τον στοχασμό και υπενθυμίζει πως η αληθινή γνώση γεννιέται όταν οι ιστορίες συναντούν την εμπειρία και τη βαθιά παρατήρηση της ζωής.