Βιβλίο Φυγή, γιατί ό,τι αγαπώ δεν πρέπει να πονά
Συγγραφέας Τζένη Πετροπούλου
Κατηγορία Νεοελληνική πεζογραφία - Μυθιστόρημα
Εκδότης Έξη
Συντάκτης-ρια Αναστασία Δημακοπούλου

Το διάβασες;
Πες τη γνώμη σου στο Bookia!
Βαθμολόγησε στο Bookia αυτό το βιβλίο και γενικά τα βιβλία που διαβάζεις!

Η Φυγή της Τζένης Πετροπούλου είναι ένα μυθιστόρημα που στηρίζεται στη δύναμη της απλότητας. Η συγγραφέας επιλέγει έναν καθαρό, άμεσο λόγο για να αφηγηθεί μια ιστορία κακοποίησης και εσωτερικής αφύπνισης, χωρίς να καταφεύγει σε υπερβολές. Η ένταση που χαρακτηρίζει το βιβλίο δεν προκύπτει από θεαματικές σκηνές, αλλά από τις μικρές, καθημερινές λεπτομέρειες που αποκαλύπτουν την καθημερινή φθορά μιας γυναίκας που ζει μέσα στον φόβο.

Η Βίκυ, -η κεντρική ηρωίδα- παρουσιάζεται με ρεαλισμό και ψυχική διαφάνεια, πράγμα που της επιτρέπει, να βλέπει καθαρά μέσα της κατανοώντας τα συναισθήματα και τις σκέψεις της. Δεν είναι η ηρωίδα με έτοιμη δύναμη, αλλά μια γυναίκα που βρίσκει τη δύναμή της στην πορεία, που προσπαθεί να καταλάβει, τι της συμβαίνει και να προστατεύσει τα παιδιά της. Η πορεία της από τη σιωπή προς την απόφαση της φυγής αποδίδεται με σεβασμό και χωρίς δραματοποίηση, κάτι που κάνει την ιστορία ακόμη πιο ανθρώπινη.

Ο Φώτης σκιαγραφείται ως ένα κακοποιητικό στοιχείο, που λειτουργεί με διπλό πρόσωπο: κοινωνικά αποδεκτός, ιδιωτικά βίαιος. Η συγγραφέας δεν τον φορτώνει με περιττές εξηγήσεις, αλλά αφήνει τις πράξεις του να μιλήσουν. Έτσι, η παρουσία του γίνεται πιο απειλητική ακριβώς επειδή είναι τόσο συνηθισμένη, τόσο αναγνωρίσιμη.

Η παρουσία του Μάνου μέσα σε μια ιστορία γεμάτη φόβο και βία, είναι ήπια, σταθερή και γαλήνια, διότι δεν έρχεται για να «διορθώσει» τη ζωή της ηρωίδας, αλλά να της θυμίσει, ότι η καλοσύνη και ο σεβασμός υπάρχουν. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργεί μια αντίθεση που δεν κραυγάζει, αλλά είναι διακριτική και ισορροπημένη. Η παρουσία του φωτίζει την αφήγηση, χωρίς να την κατευθύνει.

Ένα στοιχείο πολύ σημαντικό στο βιβλίο είναι και η γυναικεία αλληλεγγύη. Οι γυναίκες γύρω από τη Βίκυ δεν εμφανίζονται ως σωτήρες, αλλά ως άνθρωποι που βλέπουν, καταλαβαίνουν και στηρίζουν. Η Πετροπούλου δείχνει ότι η έξοδος από την κακοποίηση δεν είναι μια μοναχική πράξη, αλλά μια διαδικασία που χρειάζεται χέρια και φωνές.

Η γραφή είναι λιτή, καθαρή και άμεση. Η συγγραφέας δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει με περίτεχνες φράσεις. Στηρίζεται στη δύναμη της απλότητας. Οι προτάσεις της είναι μετρημένες, χωρίς περιττές περιγραφές, κάτι που ταιριάζει απόλυτα στο θέμα του βιβλίου. Η ένταση δεν προκύπτει από δραματικούς τόνους, αλλά από την ίδια την αλήθεια των γεγονότων.

Το ύφος της είναι βαθιά ανθρώπινο. Αποφεύγει τον μελοδραματισμό. Δεν εξηγεί υπερβολικά, δεν καθοδηγεί το συναίσθημα, δεν «φωνάζει». Αφήνει τις πράξεις και τις σιωπές των χαρακτήρων να μιλήσουν. Κρατά μια ισορροπία που επιτρέπει στο βιβλίο να είναι δυνατό χωρίς να γίνεται βαρύ.

Εν κατακλείδι η Φυγή είναι ένα βιβλίο που μιλά χαμηλόφωνα, αλλά σταθερά. Με απλό ύφος και καθαρή ματιά, καταγράφει την πραγματικότητα της κακοποίησης και τη δύσκολη, αλλά αναγκαία, πορεία προς την ελευθερία. Η αξία του βρίσκεται στην αλήθεια του και στην διακριτικότητα, με την οποία την αποδίδει.