Στο βιβλίο Μαστοιχειώ Το δάκρυ του σκίνου, η Αργυρώ Μαργαρίτη μας καλεί να γνωρίσουμε την Χίο των τελών του 18ου και των αρχών του 19ου αιώνα, σε μια εποχή, όπου το νησί ακμάζει χάρη στη ναυτοσύνη και τη μαστίχα, αλλά ταυτόχρονα ζει κάτω από τη σκιά μεγάλων ιστορικών ανακατατάξεων. Η Αργυρώ Μαργαρίτη δεν αναπαριστά απλώς μια εποχή, την αναπλάθει με τέτοια λεπτομέρεια και ζωντάνια, ώστε ο αναγνώστης να νιώθει πως περπατά στα σοκάκια, πως ακούει τις φωνές των ανθρώπων, πως μυρίζει τη γη και τη θάλασσα. Η συγγραφέας στήνει μπροστά μας μια κοινωνία πολύχρωμη, αντιφατική και ζωντανή, όπου κάθε πρόσωπο κουβαλά τη δική του αλήθεια, τις δικές του πληγές και τα δικά του όνειρα.

Συναντάμε αρχοντοπούλες που ζουν ανάμεσα στην παράδοση και την επιθυμία, γυναίκες που προσπαθούν να κρατήσουν την αξιοπρέπειά τους σε έναν κόσμο που αλλάζει. Βλέπουμε ναυτικούς και καραβοκύρηδες, ανθρώπους της θάλασσας που παλεύουν καθημερινά με τον κίνδυνο, αλλά και την ανάγκη να προσφέρουν στους δικούς τους. Γυναίκες του μόχθου, σιωπηλές αλλά πανίσχυρες, κρατούν όρθια τα σπίτια και τις κοινότητες, ενώ νέοι και νέες αναζητούν τον δικό τους δρόμο, παγιδευμένοι ανάμεσα στο χθες και στο αύριο. Κάθε χαρακτήρας είναι μια μικρή ιστορία, και όλες μαζί συνθέτουν ένα υφαντό από ιστορίες και συναισθήματα.

Πάνω από όλους, σαν αόρατη παρουσία, στέκει η Μαστοιχειώ, η μυθική μορφή που κατοικεί στον κορμό του σκίνου. Δεν είναι απλώς ένα στοιχειό, είναι η φωνή του τόπου, η άγραφη δικαιοσύνη που παρακολουθεί τις πράξεις των ανθρώπων. Η παρουσία της λειτουργεί σαν λεπτή κλωστή, που ενώνει τις ζωές των ηρώων, δίνοντας στο μυθιστόρημα μια διάσταση σχεδόν μεταφυσική.

Μέσα από αυτούς τους χαρακτήρες αναδεικνύονται οι βαθιές θεματικές του βιβλίου: η σύγκρουση ανάμεσα στη μοίρα και την επιλογή, οι κοινωνικές ανισότητες, ο δεσμός του ανθρώπου με τον τόπο του, ο έρωτας που ανθίζει και η απώλεια που πληγώνει. Η Μαργαρίτη αφήνει τους ίδιους τους ήρωες να μιλήσουν, να αποκαλύψουν τις αδυναμίες και τις δυνάμεις τους, να μας δείξουν τον κόσμο μέσα από τα δικά τους μάτια.

Η γραφή της είναι ζεστή, αισθητηριακή, γεμάτη εικόνες και λεπτομέρειες, που φωτίζουν τις ψυχές των ανθρώπων. Ιδιαίτερη γλωσσική πινελιά είναι η χιώτικη ντοπιολαλιά, την οποία χρησιμοποιεί η συγγραφέας με ακρίβεια και σεβασμό, ώστε να δώσει φωνή στους ανθρώπους της Χίου χωρίς να δυσκολεύει τον αναγνώστη. Η αφήγησή της είναι ποιητική, ιστορικά τεκμηριωμένη και βαθιά ανθρώπινη. Η Μαργαρίτη δεν περιγράφει απλά την Χίο, την ξαναζωντανεύει με τρόπο που τη νιώθεις γύρω σου. Αναβιώνει το ιστορικό τοπίο με τρόπο που σε μεταφέρει εκεί.

Καθώς η αφήγηση οδηγείται στη Σφαγή της Χίου, η συγκίνηση κορυφώνεται. Δεν είναι μόνο τα ιστορικά γεγονότα που συγκλονίζουν, είναι το πώς αυτά αγγίζουν τους ανθρώπους που έχουμε γνωρίσει και αγαπήσει. Το βιβλίο αφήνει μια βαθιά αίσθηση μνήμης και σεβασμού, σαν μια φωνή που θέλει ν΄ ακουστεί μέσα από τον χρόνο.

Το βιβλίο Μαστοιχειώ Το δάκρυ του σκίνου είναι πάνω απ’ όλα ένα μυθιστόρημα για τους ανθρώπους, για τις ζωές που διασταυρώνονται, για τις επιλογές που καθορίζουν μοίρες, για την αντοχή και την αξιοπρέπεια. Ένα βιβλίο, που σε κάνει να θυμάσαι τους χαρακτήρες του πολύ μετά την τελευταία σελίδα.