Γράφει: Παναγιώτης Σιδηρόπουλος

Ασχοληθήκατε επαγγελματικά με έναν κόσμο γεμάτο αριθμούς, όμως τελικά σας κέρδισε η γραφή. Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στη δημιουργία ιστοριών;

Αγαπούσα από τα παιδικά μου χρόνια, τα λογοτεχνικά βιβλία, γιατί με ταξίδευαν στο περιβάλλον που αναπτύσσονταν οι ιστορίες. Η κάθε περιπέτεια ήταν μιά καινούρια ζωή στη ζωή μου. Είχε να μου διδάξει τρόπους σκέψεις, να κινητοποιήσει την φαντασία μου, να μου μιλήσει μέ κάποιον τρόπο.

Έτσι αποφάσισα --αφού μπορούσα να φανταστώ--γιατί να μήν μοιραστώ μ εκείνους που αγαπούν τα βιβλία, τις σκέψεις μου και κυρίως τα όμορφα πράγματα που θέλω να μεταδώσω στην αγνή παιδική ψυχή.

Μεγαλώσατε στη Σάμο, σε έναν τόπο με έντονη φυσική ομορφιά. Πιστεύετε ότι οι εικόνες και οι εμπειρίες των παιδικών σας χρόνων επηρέασαν τον τρόπο που φαντάζεστε και γράφετε τις ιστορίες σας;

Πιστεύω ότι το πλούσιο φυσικό περιβάλλον του Νησιού μου, σίγουρα επηρέασε τον ψυχικό μου κόσμο κι έδωσε τροφή στην φαντασία μου, γιατί όσο θυμάμαι τόν εαυτό μου, πάντα ο νους μου βρίσκονταν κάπου αλλού από εκεί που καθόμουν. Επίσης με συνόδευε ένα μπλοκάκι για να σημειώνω μικρούς στίχους ή εικόνες που με εντυπωσίαζαν.

Ο μικρός Αλέξης ξεκινά το ταξίδι του έχοντας να αντιμετωπίσει έναν πολύ γνώριμο φόβο: το σκοτάδι. Πώς γεννήθηκε η ιδέα για αυτή την ιστορία και γιατί επιλέξατε να μιλήσετε μέσα από αυτόν τον φόβο;

Το σκοτάδι είναι ένας κοινός και αιώνιος φόβος. Μεταφορικά σημαίνει τον σκοταδισμό, την ανισότητα, την χειραγώγηση, την αδικία, την απειλή, τον εκφοβισμό.

Ψυχολογικό σκοτάδι είναι η κατάσταση της ψυχής και του μυαλού που μπορεί να επέλθει από την κακή ποιότητα ζωής του ανθρώπου και κυρίως την άγραφη ψυχή ενός παιδιού.

Τα καθημερινά κοινωνικά γεγονότα που έχουν κυρίως θύματα μικρά παιδιά, που δεν έχουν γνωρίσει καθόλου την ζωή, δεν έχουν νοιώσει την αγάπη και την τρυφερότητα παρά μόνο τρόμο και κακοποίηση, ήταν πάντα και θα είναι ένας πόνος στην ψυχή μου. Τα τρομαγμένα ματάκια που κάποιες φορές βλέπω στον δρόμο ή ακόμα κι εκείνα τα παιδάκια που τα εκμεταλεύονται στέλνοντάς τα να ζητιανεύουν είναι μιά αλυσίδα από κραυγές που τραβώ σαν μπάλα κατάδικου μέσα στον νου μου. Με συντρίβει.

Στο βιβλίο συναντάμε τον καθρέφτη, τον Ιππάριον, τον αστερισμό του Πήγασου και έναν ολόκληρο συμβολικό κόσμο. Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδιαίτερη ιστορία;

Στον καθρέπτη βλέπουμε την αλήθεια του εαυτού μας. Είμαστε η αντανάκλασή του. Από εκεί μπορεί να ξεκινήσει η αυτοκριτική, άν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι, μέσα μας ή στην εμφάνισή μας.

Το φτερωτό άλογο είναι η ευκαιρία που μας δίνετε να αναζητήσουμε εκείνο που μας ολοκληρώνει.

Από τα αρχαία ελληνικά κείμενα, τα ουράνια σώματα παράγουν μιά θεική μουσική, κατά τον φιλόσοφο Πυθαγόρα, που επιδρά στον άνθρωπο, χωρίς να την ακούει. Ο ίδιος δίδαξε την αυτογνωσία κι ακόμα πώς να ελευθερωθεί κάποιος από τα πάθη και τους φόβους του κι έτσι να πάψει να είναι δούλος αυτών. Τέλος άν μπεις μέσα στα στενά δρομάκια, θα μάθεις περισσότερα, θα δοκιμαστείς κι εκεί θα βρεις πολλές φορές εκείνο που ψάχνεις, παρά να μείνεις στους μεγάλους δρόμους.

Παρότι το βιβλίο απευθύνεται στα παιδιά, αγγίζει εξίσου και τους ενήλικες. Γράφατε έχοντας στο μυαλό σας και τους γονείς που θα μοιραστούν αυτή την ιστορία με τα παιδιά τους;

Εφαλτήριο ήταν τα παιδιά, αλλά σίγουρα σκέφτηκα ότι μέσω της ανάγνωσης του παραμυθιού απ τους γονείς θα δημιουργηθεί το σκηνικό της αγωνίας, του άγνωστου και της ψυχραιμίας που διακρίνει τον μικρό Αλέξη που λατρεύει την μουσική, η οποία δεν τον εγκαταλείπει ποτέ και τον εμψυχώνει. Ακόμα το περιεχόμενο της αγάπης που είναι διάχυτη στο κείμενο. Η Αγάπη έχει αξιακούς κώδικες κι αυτή βρίσκεται στην στοργική μάνα και στον πατέρα-στήριγμα.

Στην ιστορία ο φόβος δεν εξαφανίζεται· μεταμορφώνεται. Πιστεύετε ότι αυτή είναι μία από τις σημαντικότερες δυνάμεις της παιδικής λογοτεχνίας; Να βοηθά τα παιδιά να βλέπουν διαφορετικά όσα τα δυσκολεύουν;

Η ικανότητα των παιδιών να μετουσιώνουν την πραγματικότητα σε κάτι άλλο που μέσα του βολεύονται και αισθάνονται ΄ομορφα, είναι μιά δύναμη να ξεπερνούν κάποια πράγματα που τα στενοχωρούν ή τα φέρνουν σε δύσκολη θέση.

Η φαντασία έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο βιβλίο σας. Στη σημερινή εποχή, πιστεύετε ότι τα παιδιά έχουν ακόμη τον χώρο και τον χρόνο να ονειρευτούν ή χρειάζεται εμείς οι μεγάλοι να τους τον δημιουργήσουμε;

Εμείς οι μεγάλοι έχουμε την υποχρέωση να τους μάθουμε να κάνουν σχέδια, να τους δείξουμε πώς να φαντάζονται, πώς να ζωγραφίζουν τα συναισθήματά τους στο χαρτί με το μολύβι. Εμείς έχουμε την ευθύνη για την δημιουργία εκείνου του χώρου μέσα στον οποίο θα συμβούν όμορφα πράγματα. Πού και Πότε όπως ο χωροχρόνος του Αινστάιν. Από τους μεγάλους λείπει η θέληση. Τα παιδιά περιμένουν όπως τα νεογέννητα πουλιά στην φωλιά με ανοιχτό το στόμα για τροφή.

Έχετε γράψει ποίηση, στίχους για τραγούδια και πλέον παιδική λογοτεχνία. Τι σας προσφέρει η κάθε μορφή γραφής και πώς συνομιλούν μεταξύ τους μέσα σας;

Όλα συνομιλούν όταν μπορούν να αλληλεπιδράσουν και αλληλεπιδρούν όταν έχουν κοινό παρονομαστή, κι όπως ξέρουμε ποτέ δεν επιτρέπεται να είναι το 0. Δηλαδή υπάρχει σε όλα ένας κοινός προσδιορισμός. Η καλλιέργεια της ανθρώπινης συνείδησης.

Αν ένα παιδί έκλεινε το βιβλίο σας και σας έλεγε «έμαθα κάτι σήμερα», ποιο θα θέλατε ιδανικά να είναι αυτό;

Έμαθε ότι πρέπει να τολμά.

Συχνά λέμε ότι κάθε βιβλίο είναι η αρχή ενός νέου ταξιδιού. Μετά το «Μεγάλο ταξίδι του μικρού Αλέξη», ποια όνειρα θα θέλατε να ακολουθήσετε στη συνέχεια της συγγραφικής σας πορείας;

Να γράφω πράγματα που θα αφυπνίζουν την ανθρώπινη συνείδηση. Εκείνα που ενώνουν τα χέρια των παιδιών για να παίζουν ειρηνικά. Κι άλλα που δίνουν ώθηση στην θετική πλευρά της ζωής.  

Στο τέλος του βιβλίου γράφετε: «Το σκοτάδι, τελικά, είναι και για να χαλαρώνεις και για να ονειρεύεσαι». Αν έπρεπε να περιγράψετε με μία μόνο φράση τι σημαίνει για εσάς αυτή η πρόταση, ποια θα ήταν;

Το φως μέσα μας.