Γράφει: Διονύσης Λεϊμονής

Η Peny Delta (ψευδώνυμο της Δουλαβέρα Πένυς) ζει στο Κιάτο και δραστηριοποιείται στην καλλιτεχνική και θεατρική φωτογραφία με συνεργασίες σε Ελλάδα και εξωτερικό (Από Μηχανής Θέατρο, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Brighton Fringe Festival, Λονδίνο). Έχει συνεργαστεί με θεατρικές ομάδες  στη Γερμανία και στην Ελλάδα (ΘΕΑΜΑ, ΣΙΚΥΩΝΙΑ ΣΚΗΝΗ), ενώ φωτογραφίες της κοσμούν εξώφυλλα βιβλίων και συνομιλούν με ποιητικά κείμενα. Έχει δημοσιεύσει ποίηση σε ανθολογίες και περιοδικά. Βιβλία της: Σκοτεινός Θάλαμος (Μετρονόμος, 2024), Απενθείς (ΑΩ, 2024). Είναι καλλιτεχνική διευθύντρια του Διεθνούς Φεστιβάλ Ποίησης Κιάτου και μέλος τς Εταιρείας Κορινθίων Συγγραφέων και του PEN GREECE.

Φωτογράφος, αρθρογράφος, ποιήτρια… Ποιος από όλους αυτούς τους «ρόλους» μπορεί να επισκιάζει τους άλλους ή συνυπάρχουν αρμονικά;

Δεν είμαι αρθρογράφος. Η ποίηση και η φωτογραφία συνυπάρχουν αρμονικά. Η φωτογραφία δεν συνοδεύει απλώς το ποίημα· το συμπληρώνει και το επεκτείνει, δίνοντας μορφή σε όσα οι λέξεις υπαινίσσονται.

Κουβαλάμε τις αφηγήσεις και τις αναγνώσεις μας… Ποιος είναι το δικό σας «φορτίο»;

Το «φορτίο», αλλά και το «προικιό» μου στη ζωή, όπως συχνά μου αρέσει να λέω, είναι οι μνήμες, οι άνθρωποι, οι τόποι και οι αναγνώσεις που με διαμόρφωσαν. Αυτά τροφοδοτούν τόσο την ποίησή μου όσο και τη φωτογραφική μου ματιά.

Πώς αυτό μεταπλάθεται, αξιοποιείται, εντοπίζεται στην τέχνη σας;

Μεταπλάθεται αβίαστα, χωρίς πρόθεση να αφηγηθώ τη ζωή μου. Οι μνήμες, οι εμπειρίες και οι αναγνώσεις κατασταλάζουν μέσα μου και επιστρέφουν ως ποίηση ή ως φωτογραφία, φιλτραρισμένες μέσα στον χρόνο και τις σκέψεις.

Και το γύρω περιβάλλον σας στενότερο ή ευρύτερο; Ποιο ρόλο έπαιξε ή διαδραματίζει;

Το περιβάλλον μου, στενότερο και ευρύτερο, υπήρξε καθοριστικό. Η επαρχία, όπου μεγάλωσα, διαμόρφωσε τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο, μέσα από τη σιωπή, τους ρυθμούς και τις αντιφάσεις της. Με τα χρόνια, η ματιά μου διευρύνθηκε, όμως οι μνήμες εξακολουθούν να παίζουν καθοριστικό ρόλο, επανερχόμενες και ανατροφοδοτώντας τη γραφή και τις λήψεις μου.

Αγαπημένο άκουσμα (ιστορία-τραγούδι-φράση);

Αγαπημένα ακούσματα θα επιλέξω από τους Abel Korzeniowski, και τον Ludovico Einaudi , μουσικές των οποίων χρησιμοποιώ συχνά σε ποιητικές performances και videos που δημιουργώ.

Αγαπημένη εικόνα;

Αγαπημένη μου εικόνα είναι το γυναικείο σώμα — ως παρουσία, ως αφήγηση και ως φορέας εμπειριών. Πρωταγωνίστρια στις εικόνες μου είναι η γυναίκα. Μέσα από τις φωτογραφίες μου μιλώ για τη ζωή των γυναικών, τις σιωπές, τις αντοχές και τις μεταμορφώσεις τους.

Αν δεν αναπνέατε με οξυγόνο, τι θα σας έδινε ζωή; 

Αν δεν ανέπνεα με οξυγόνο, θα με κρατούσε ζωντανή η επικοινωνία . Είναι πραγματικά τόσο δυσεύρετη που τη θεωρώ από τα μεγαλύτερα δώρα όταν συμβαίνει.

Αν έπρεπε να στερηθείτε κάτι που αγαπάτε πολύ τι θα ήταν αυτό;

Η θάλασσα. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα.

Αγαπημένο: Όνομα; Λουλούδι; Γεύση; Μυρωδιά;

Η απάντηση σε όλα είναι Μαριστέλλα. Η κόρη μου.

Ένας κακός εφιάλτης;

Ότι τυφλώνομαι. Ότι δεν μπορώ να φωτογραφίσω, να διαβάσω, να γράψω. 

Ένας επόμενος στόχος στη ζωή σας, στην πορεία σας;

Θέλω να συνδυάσω φωτογραφίες μου με την ποίησή μου, σε κάποιο επόμενο βιβλίο μου.

Σας δίνω πέντε λέξεις, σας παρακαλώ κάντε μου ένα μικροδιήγημα σε 43 ακριβώς λέξεις (κατά προτίμηση αυτοβιογραφικό): σκιά, φως, στίχος, αέρας και στιγμή.

Εναλλαγές σκιάς και φωτός της ζωής η κάθοδος. Κρατήθηκα από έναν στίχο μεταξύ επιθυμίας και αλήθειας.  Αέρας σκόρπιζε τα φιλιά σου. Στεγνή, παρηκμασμένη θα σου γράφω. Κάθε στιγμή που νοσταλγώ τα χείλη σου, πίνοντας σα νερό τον χρόνο, στο μεσοδιάστημά σου θα υπάρχω.

Σας ευχαριστώ.