Γράφει: Αντώνης Σκιαθάς

Ένα από τα πράγματα που με εντυπωσίασε στην Ελένη Φυσέκη ήταν το βιογραφικό της. Η Ελένη Φυσέκη, συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων, γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε ηχοληψία στη Σχολή Κινηματογράφου Παπαντωνοπούλου. Εργάζεται σε στούντιο ηχογράφησης ενώ στο παρελθόν έχει περάσει από πολλές μουσικές σκηνές, θέατρα, καθώς και μπουζούκια, στην Αθήνα και στην επαρχία. Στον ελεύθερο χρόνο της παίζει ντραμς με τους Lazytrains (μπλουζ μπάντα), έχοντας ως κύριο στόχο να περνά καλά, να πίνει τζάμπα μπίρες και να μαζεύει υλικό για το επόμενο βιβλίο της.

Τώρα, που έβγαλε το δεύτερο βιβλίο της από τις Εκδόσεις «Πικραμένος» βρήκα την ευκαιρία να συζητήσω μαζί της για Το Φόρεμα στο Υπόγειο και όχι μόνο.

Το φόρεμα στο υπόγειο: το δεύτερό σας βιβλίο, τελικά καθαρόαιμο αστυνομικό ή noir;

Πρέπει άραγε να ακριβολογούμε τόσο πολύ με τους ορισμούς; Είναι σίγουρα αστυνομικό. Όσο για το νουάρ, θα ομολογήσω πως κοίταξα κι εγώ το αντίστοιχο λήμμα για να δω αν όντως ταιριάζει με τον ορισμό. Αφού το είχα γράψει όμως. Δεν είχα στο μυαλό μου ένα συγκεκριμένο είδος όταν έγραφα, αλλά την ιστορία που ήθελα να πω. Τελικά μάλλον είναι νουάρ, αλλά έχει τις διαφοροποιήσεις του, αν το θέτω σωστά. Ο κεντρικός ήρωας, η ηρωίδα, η Όλγα, στην περίπτωσή μου δεν είναι ντετέκτιβ. Είναι ένας άνθρωπος που του συμβαίνουν κάποια άσχημα πράγματα και αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της, να ερευνήσει μόνη της το μυστήριο που περιβάλλει την ζωή της. Οπότε η απάντησή μου θα μπορούσε να συνοψιστεί στο εξής: Τίποτα από τα δύο και τα δύο μαζί.

Και σε αυτό το βιβλίο, όπως και στο πρώτο, βάζετε τους ήρωες σας στη διαδικασία της έρευνας. Το θεωρείτε πιο ενδιαφέρον από το να ακολουθήσετε την κλασική οδό του αστυνομικού ή του ντετέκτιβ; 

Δεν νομίζω πως θα μπορούσα να γράψω βιβλίο με ήρωα αστυνομικό. Ποτέ μη λες ποτέ βέβαια, δεν ξέρω τι μπορεί να συμβεί σε μερικά χρόνια, αλλά μου φαίνεται πολύ δύσκολο. Έχω ένα κακό όταν φτιάχνω μια ιστορία. Θέλω η ιστορία να στέκει. Σε σχέση με την πραγματικότητα τουλάχιστον, όχι μόνο σε σχέση με αυτό που έχω εγώ στο μυαλό μου. Να είναι κάτι που θα μπορούσε όντως να συμβεί. Αν ήθελα να γράψω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με ήρωα έναν αστυνόμο θα έπρεπε, για να είμαι εγώ εντάξει απέναντί μου, να είμαι μέσα στην αστυνομία κάνα-δυο μήνες τουλάχιστον. Να δω πώς δουλεύει, πώς σκέφτεται, τι τρόπους χρησιμοποιεί για να λύσει το μυστήριο. Δεν νομίζω πως θα συμβεί εύκολα κάτι τέτοιο, οπότε μάλλον θα συνεχίζω να γράφω αστυνομικά μυθιστορήματα χωρίς αστυνομικούς.

Η συγγραφή του δεύτερου βιβλίου ήταν διαφορετική από εκείνη του πρώτου; Είχατε περισσότερη αγωνία για το αποτέλεσμα;

Ναι, ήταν τελείως διαφορετική. Πρώτα από όλα στο Φάλτσο Μικρόφωνο, το πρώτο μου βιβλίο, ήταν μια αστυνομική ιστορία και παράλληλα μια σκιαγράφηση του μουσικού κόσμου της Ελλάδας, συγκεκριμένα των μπουζουκιών, και είχα αρκετούς χαρακτήρες ανθρώπων που δουλεύουν νύχτας, γνώριμους σε μένα, άγνωστους πιθανώς για τον αναγνώστη. Στο Φόρεμα στο Υπόγειο επιχείρησα να διεισδύσω σε όχι τόσο γνώριμες συγγραφικές, για μένα, νόρμες. Υπήρχαν χαρακτήρες που δέθηκα μαζί τους και εγώ η ίδια. Μαζί τους αναζητούσα αγωνιωδώς το επόμενο βήμα. Οπότε ναι, για αυτούς του λόγους και άλλους τόσους έχω αγωνία για το αποτέλεσμα.

Στο φόρεμα στο υπόγειο, η ηρωίδα σας είναι μια γυναίκα αδίστακτη στην ουσία. Ο σκοπός τελικά αγιάζει τα μέσα;

Ας ξεκινήσουμε με το γεγονός ότι διαφωνώ με τη θέση ότι η Όλγα είναι αδίστακτη. Η Όλγα είναι ένας χαρακτήρας που ανακαλύπτει στην πορεία τη δύναμή της και την ικανότητά της να βρίσκει τις απαντήσεις. Οι τρόποι που χρησιμοποιεί δεν είναι ορθόδοξοι, και σίγουρα αρκετές φορές όχι ηθικοί. Ωστόσο η ίδια δεν έχει αντιληφθεί το μέγεθος της μεταστροφής που έχει κάνει. Θεωρεί πως δεν πληγώνει τους ανθρώπους, δεν τους χρησιμοποιεί, τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό. Αν τη ρωτούσες, πιστεύω, αυτό θα απαντούσε. Ή το άλλο το χειρότερο, «αυτοί θα έκαναν χειρότερα σε μένα». Η Όλγα είναι ένας άνθρωπος που πάνω στη στροφή πήρε τον λάθος δρόμο. Πάνω στη διαδρομή της θέλει πολλές φορές να αλλάξει ρότα, αλλά δεν τα καταφέρνει, καθώς η προσήλωσή της στην αποκάλυψη της αλήθειας την εμποδίζει. Και από θύμα γίνεται και η ίδια θύτης.

Θα παραμείνετε πιστή σε αυτό το είδος μυθιστορήματος;

Το επόμενο θα είναι αστυνομικό, χωρίς αστυνομία πάλι για τους λόγους που ανέφερα. Έχω ήδη ξεκινήσει να δουλεύω την ιστορία. Τώρα για μετά δεν ξέρω. Δεν μπορώ να γνωρίζω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον.

Το πρώτο όνομα που σας έρχεται στο μυαλό, αν σας ρωτήσω για αστυνομική λογοτεχνία, ποιο είναι;

Άρθουρ Κόναν Ντόυλ και Αγκάθα Κρίστι κυρίως, γιατί τους έχω συνδέσει με τα παιδικά μου χρόνια. Ήμουν στο δημοτικό όταν η αδερφή μου έφερε πρώτη φορά στο σπίτι αυτούς τους δύο συγγραφείς. Δε βαριέμαι ποτέ να τους ξαναδιαβάζω.