Γράφει: Διονύσης Λεϊμονής

Ο Κώστας Λασκαράτος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Φεβρουαρίου του 1983. Είναι Αριστούχος διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου, με βασικές σπουδές στην Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης στο ΕΚΠΑ και μεταπτυχιακές σπουδές στη Διοίκηση Πολιτισμικών Μονάδων. Εργάζεται ως δημοσιογράφος από το 2004. Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1 για λογαριασμό του οποίου βρέθηκε στο ακριτικό Καστελόριζο, στις 23 Απριλίου του 2010, από όπου μετέδωσε την ιστορική στιγμή της ένταξης της Ελλάδας στα Μνημόνια. Έχει εργαστεί σε διευθυντικές θέσεις σε εφημερίδες και ιστοτόπους. Από το 2014 δημοσιογραφεί στη δημόσια τηλεόραση. Έχει μετάσχει σε πλήθος δημοσιογραφικών αποστολών σε Ευρώπη, Αμερική, Κίνα και Ρωσία. Έχει λάβει συνεντεύξεις από υψηλούς αξιωματούχους, όπως ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, ο Ευρωπαίος Επίτροπος Πιέρ Μοσκοβισί, ενώ έχει υποβάλει ερώτημα στον Ρώσο Πρόεδρο Βλάντιμιρ Πούτιν, μέσα στο Κρεμλίνο.  Είναι διδάσκων σε επιμορφωτικά προγράμματα του ΕΚΠΑ. Από το 2023, διευθύνει και επιμελείται το ιστορικό ακαδημαϊκό περιοδικό «ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ» Είναι συγγραφέας του βιβλίου «ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ & ΕΞΩΣΤΡΕΦΕΙΑ» (2021) και «μουσεία INFLUENCERS» (2023), που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ι. ΣΙΔΕΡΗΣ.

Περισσότερα για τον Κώστα Λασκαράτο: Instagram 

Δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός παραγωγός, αρθρογράφος, νέος συγγραφέας… Ποιος από όλους αυτούς τους «ρόλους» μπορεί να επισκιάζει τους άλλους ή συνυπάρχουν αρμονικά;

Αυτή την περίοδο ασχολούμαι με μια νέα σειρά premium ντοκιμαντέρ. Μια πραγματικά αναβαθμισμένη τηλεοπτική παραγωγή που θα προβληθεί από την ΕΡΤ. Με γυρίσματα εξ ολοκλήρου στο εξωτερικό. Συνεπώς, για να σου απαντήσω: ποτέ δε με ενδιέφεραν οι «ταμπέλες». Με ενδιαφέρει κάθε φορά, οτιδήποτε κάνω να το κάνω με βάση τις δικές μου ανάγκες, αλλά και με απόλυτο σεβασμό στο κοινό στο οποίο απευθυνόμαστε. Και που πάντοτε καταλαβαίνει….

Κουβαλάμε τις αφηγήσεις και τις αναγνώσεις μας… Ποιος είναι το δικό σας «φορτίο»;

Επειδή το «φορτίο» παραπέμπει και σε ένα βάρος, θα σας πω ότι οι νέες γνώσεις, οι νέες εμπειρίες, κάθε καινούργιο ερέθισμα είναι αυτό που μου παίρνει το βάρος.

Πώς αυτό μεταπλάθεται, αξιοποιείται, εντοπίζεται στην τέχνη σας;

Η επαφή με τη νέα εποχή, τις νέες ανάγκες, το ΑΙ που έχει ξεκάθαρα διεισδύσει παντού αλλά και η αισθητική που εξελίσσεται, είναι αυτό που αναζητώ. Για να μπορούμε να κινούμαστε στο σήμερα και να απευθυνόμαστε σε αυτούς που έρχονται και εγγυώνται το αύριο. Στις νεότερες γενιές.

Και το γύρω περιβάλλον σας στενότερο ή ευρύτερο; Ποιο ρόλο έπαιξε ή διαδραματίζει;

Καθοριστικό. Οι άνθρωποι που έχεις γύρω σου σε σηκώνουν πάντοτε όταν πέφτεις. Οι άνθρωποι που έχεις γύρω σου, σου δίνουν έμπνευση για να συνεχίσεις τη διαδρομή….

Αγαπημένο άκουσμα(ιστορία- τραγούδι-φράση)

«Τα καλύτερα είναι αυτά που ακόμα δεν έχω γευτεί Αφού κρύβεται το αύριο σε ότι έχω ονειρευτεί». Δε ξέρω βέβαια, αν είναι ο στίχος που με ενθουσιάζει ή η φωνή και η ερμηνεία της Χαρούλας Αλεξίου. Άλλωστε, το ίδιο την απολαμβάνω και σε εκείνο το τραγούδι με τον ΛΕΞ: 

«Φύγε 

Απ’ τον παλιό εαυτό σου, φύγε

Αυτός είν’ ο εχθρός σου τώρα

Φύγε μακριά του, φύγε»

Αγαπημένη εικόνα;

Το πλοίο που δένει στο λιμάνι. Αν είναι μάλιστα αυτό του Ληξουρίου, ακόμη καλύτερα.

Αν δεν αναπνέατε με οξυγόνο, τι θα σας έδινε ζωή;

Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και της μεγάλης απανθρωπιάς, ας κρατήσουμε το οξυγόνο. Μη το στερηθούμε και αυτό.

Αν έπρεπε να στερηθείτε κάτι που αγαπάτε πολύ τι θα ήταν αυτό;

Έχω στερηθεί ήδη πολλές φορές άδειες, διακοπές, ρεπό. Λόγω δουλειάς. Και πιστέψτε με, αγαπάω πολύ -και εκτιμώ- τον ελεύθερο χρόνο. 

Αγαπημένο: ΄Ονομα;, Λουλούδι;, Γεύση; Μυρωδιά;

Αφού είμαστε στο bookiα.gr, ας πω Ανδρέας. Λόγω του Λασκαράτου. 

Γεύση: σοκολάτα. 

Μυρωδιά: Γιασεμί, σίγουρα τώρα που καλοκαίριασε.

Ενας κακός εφιάλτης;

Έχω τους φόβους που έχουμε όλοι. Άλλοι «εφιάλτες» έφυγαν με τα χρόνια…

Ένας επόμενος στόχος στη ζωή σας, στην πορεία σας;

Δεν βάζω στόχους, Πιο συχνά βάζω «χρονοδιαγράμματα». Να παραδώσω -στην ώρα του- ένα paper για ένα Ακαδημαϊκό περιοδικό. Να ολοκληρωθεί εγκαίρως, κάθε φορά, η ύλη για τα ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ που διευθύνω. Αυτή την περίοδο – λίγο παραπάνω- να βρούμε τα σωστά πρόσωπα, τις σωστές ιστορίες και τα κατάλληλα σημεία για το νέο project που ετοιμάζουμε στην ΕΡΤ. 

Σας δίνω πέντε λέξεις, σας παρακαλώ κάντε μου ένα μικροδιήγημα σε 43 ακριβώς λέξεις(κατά προτίμηση αυτοβιογραφικό): πένα, σημάδι, ταξίδι, ηχώ και νόμος

Έκανα ένα παιχνίδι. Συστήθηκα στο chat gpt και του ζήτησα να ανταποκριθεί στο κάλεσμά σας.  Το αποτέλεσμα είναι αυτό: 

«Μεγάλωσα κυνηγώντας ιστορίες. Η πένα μου άνοιγε δρόμους σε αίθουσες, λιμάνια και μνήμες. Κάθε σημάδι στο χαρτί γινόταν ταξίδι προς ανθρώπους που ζητούσαν φωνή. Στις σελίδες έμενε ηχώ από αλήθειες· μοναδικός νόμος, η ευθύνη απέναντί τους πάντα και στις σιωπές που τις περιέβαλλαν.»

Το συμπέρασμα είναι πως μπορεί -προς ώρας- να κάνει αρκετά, δεν μπορεί όμως να κάνει άλλα τόσα. Πολύ απρόσωπο το αποτέλεσμα. Δύσκολα μπορώ να φανταστώ κάποιον άνθρωπο να γράψει τόσο «στεγνά».

Σας ευχαριστώ